வழக்கு எண் 18/9

இப்படம்குறித்த எக்கச்சக்க நல்லவிதமான விமர்சனங்களால் படத்தை பார்க்கலாமென்றால், இந்த வாரம் வரை பெங்களூரில் படம் ரிலீஸாகவில்லை. சரி இதுக்கு மேலயும்காத்திருக்க வேண்டாமென்று, ஓசூரில் போய் படத்தைப் பார்க்கப்போனபோது, படம்எதிர்பார்த்த அளவுக்கு இருக்குமா என சிறிய சந்தேகத்துடன்தான் போனேன். ஆனால், படம் முடிந்து வெளியே வந்தபோது, ‘நல்லவேளை இந்த படத்தை மிஸ் பண்ணல’ என எண்ணும் அளவிற்க்கு ஒரு தரமான படத்தை அளித்திருந்தார், பாலாஜி சக்திவேல்.

ஒரு மிக எளிதாக, நாம் நடைமுறை வாழ்க்கையில் பார்க்கும் கதாப்பாத்திரங்களையும், நாளிதழ்களில் படிக்கும் செய்திகளையும் கொண்டே உலகத்தரமான படங்களைக் கொடுக்க முடியும் என்பதை Children of Heaven, White balloon போன்ற இரானியப் படங்களைப் பார்த்து வியந்திருக்கிறேன். இதை தமிழிலும் செய்ய முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார் பாலாஜி சக்திவேல்.

விளிம்பு நிலை மனிதர்களின் வாழ்க்கையும், மேல்த்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையும் இணையும் மிகச்சிறிய கோட்டை அழகாகப் பிடித்து, அனைவருக்கும் பிடித்த ஒரு படத்தைக் கொடுத்ததற்காக நிச்சயம் இயக்குனரைப் பாராட்ட வேண்டும்.

படத்தில் வரும் எல்லா நடிகர்களுமே புதுமுகங்களாக இருப்பது, கதையுடன் ஒன்றிப்போக மிகவும் உதவுகிறது. மேலும், அனைவரது அபாரமான நடிப்பு இதற்கு மேலும் மெருகூட்டுகிறது.

அது எப்படி சில படங்களுக்கு எல்லாமே அமைகிறது எனத் தெரியவில்லை. ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, இசை என அனைத்தும் சரியாக அமைந்திருந்தது இப்படத்தில். ஒரு குறை சொல்ல வேண்டுமானால், பின்னணி இசையில் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம்.

இனிமேல் ‘இளம்பெண் மீது ஆசிட் வீச்சு, இளைஞர் கைது’ என வரும் செய்திகளை படிக்கும் போதெல்லாம், வேலுவும், ஜோதியும் நினைவுக்கு வருவதைத் தவிர்க்க முடியாது. உண்மையிலேயே அப்படி ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு உலகத்தரமான படைப்பு இத்திரைப்படம்.

படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் இன்ஸ்பெக்டர் மீது ஆசிட் ஊற்றுவது படத்தில் பார்க்கும்போது நன்றாக இருந்தாலும், சற்றே நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு முரணாக இருப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை. என்னைப் பொருத்தவரை, வேலுவை சிறைக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது அந்த வண்டியின் பின்னே ஜோதி ஓடிவரும் காட்சிதான் முடிவாக அமைந்திருக்க வேண்டும். இருந்தாலும், படம் முடிந்து வெளியே வரும்போது சற்று ரிலாக்ஸாக வர அந்தக் காட்சியும் அதைத் தொடர்ந்து வரும் காட்சிகளும் உதவுகின்றன.

தமிழ் சினிமாவின் தரத்தைப் பற்றிக் கேட்பவர்களிடம் பார்க்க சொல்லக்கூடிய மிகச்சிலப் படங்களில் ஒன்று இந்த வழக்கு எண் 18/9.

Advertisements
வழக்கு எண் 18/9

அழகர்சாமியின் குதிரை

ஒரு ஹீரோ, ஒரு ஹீரோயின்,ஒரு வில்லன், ஒரு காமெடியன், காதல், சண்டை இவைகள் இல்லாமல் தமிழ் படங்கள் வருவது எப்போதாவது நடக்கும் அபூர்வமான நிகழ்வுகள், நந்தலாலா போல.

அழகர்சாமியின் குதிரையில் இவை எதுவுமே இல்லையென்று சொல்லமுடியாது. ஆனால் இவை எதையும் முக்கியமாக வைத்து கதை புனையப்படவில்லை என்பதுதான் இதன் சிறப்பு. படத்தில் ஏகப்பட்ட கதாப்பாத்திரங்கள். கதை யார் தோள்மீதும் பயணப்படவில்லை. மாறாக, அனைவரையும் தன் மிதேற்றி பயணப்பட வைக்கிறது, நம்மையும் சேர்த்து.

இந்த கதையை தேர்ந்தெடுத்ததற்காகவே சுசீந்திரனை பாராட்ட வேண்டும். இந்தப் படத்தில் எந்த ஒரு கதாப்பாத்திரத்தையும் ஹீரோ என சொல்ல முடியாது. எந்த நட்சத்திரமும் இதில் நடிக்க மாட்டார். அப்படியிருந்தும் புது முகங்களையும், அப்புக்குட்டி போன்றோரையும் வைத்துக்கொண்டு பல நட்சத்திரங்களால் தர முடியாத தரமான படைப்பொன்றை கொடுத்திருக்கிறார்.

படம் முழுக்க மெல்லியதான ஒரு நகைச்சுவையுடன் கதை நகர்கிறது. காமடிக்காக சேர்க்கப்பட்ட சூரி பெரிதாக எடுபடவில்லையெனினும், மற்றவர்கள் அனைவரும் இவரின் வேலையை நிறைவு செய்துவிடுகின்றனர்.

கோவிலுக்கு வரி வசூல் செய்யுமிடம், உள்ளூர் கோடங்கி மற்றும் மலையாள மந்திரவாதிகள் குறி சொல்லுமிடங்கள், குதிரையை காணோமென போலீஸில் புகார் கொடுக்க செல்லுமிடங்கள் என அனைத்தும் இயல்பான நகைச்சுவைக் காட்சிகள். முக்கியமாக இனிமேல் இந்த ஊரில் மழையே பெய்யாது என ஊர்த்தலைவர் சாபம் கொடுத்தவுடனே அடை மழை பெய்யுமிடம் குபீர் சிரிப்பு.

அப்புக்குட்டியின் சொந்த ஊராக காண்பிக்கப்படும் அந்த மலைக்கிராமமும், அதன் வளைந்து நெளிந்த மலைப்பாதைகளும் கொள்ளை அழகு. குதிக்குது குதிரைக்குட்டி பாடலில் அந்த கிராமத்தின் அழகை படம்பிடிப்பதில் மிகவும் சிரத்தை எடுத்திருக்கின்றனர்.

இது இளையராஜாவுக்கான கதை. இவரைத்தவிர பொருத்தமாக யாராவது இந்தப்படத்துக்கு இசையமைக்க முடியுமா என தெரியவில்லை.  மூன்றே பாடல்கள். மூன்றும் மூன்றுவிதம். அனைத்தும் அருமை. பின்னணியிசையிலும் கலக்கியிருக்கிறார் ராஜா.

ஒரு சிறுகதைக்குள், சாதி பிரச்சினை, மூட நம்பிக்கைகள், மென்மையான காதல், கிராமத்தினரின் வறுமை, வாழ்க்கை முறை என அனைத்தையும் கொண்டுவந்த பாஸ்கர் சக்தி திறமையானவர்தான். இதுபோன்ற படங்களுக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவுதான் இது போல பல நல்ல தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகளை வெண்திரையில் கொண்டுவர உதவும்.

அழகர்சாமியின் குதிரை – ஆற்றில் இறங்கும் மரக்குதிரையல்ல, துள்ளி ஓடும் நிஜக்குதிரை.

அழகர்சாமியின் குதிரை

கோ – ஒரு பார்வை

முதலில் உலகக் கோப்பை, அதற்கு பிறகு தேர்தல் என பல காரணங்களால் தள்ளிவைக்கப் பட்ட பெரிய படங்களில் ‘கோ’ வும் ஒன்று. இந்த கோடை விடுமுறைக்கு வரப்போகும் நல்ல படங்களுக்கான ஆரம்பம் என்றால் நிச்சயம் வரவேற்புக்குரியதுதான்.

சினிமாவில் பத்திரிக்கை, ஹீரோ பத்திரிக்கையாளன், வில்லன்கள் அரசியல்வாதிகள் என நிறைய திரைப்படங்கள் வந்திருக்கின்றனதான். எனவே கதை ஒன்றும் புதிதில்லை. ஆனால் சொன்ன விதம் புதிது.

முதல் காட்சியில் பத்திரிக்கை புகைப்படக் கலைஞராக வரும் ஜீவா பறந்து பறந்து படமெடுப்பதைப் பார்த்தவுடனே இன்னொரு ஹீரோயிசப் படமோ என பயந்து போனேன். நல்லவேளையா கேவி ஆனந்த் அந்த மாதிரி எதுவும் சொதப்பவில்லை.

ஹீரோ ஜீவா. பஞ்ச் டயலாக், பாய்ந்து பாய்ந்து அடிக்கும் சண்டைக்காட்சிகள் இல்லாத ஒரு கமர்சியல் படத்தில் நடித்ததற்காக முதலில் அவரைப் பாராட்ட வேண்டும். மற்றபடி சவாலான ரோல் எல்லாம் இல்லை. கதைக்கு தேவையானதை செய்திருக்கிறார்.

ஹீரோயின்கள் கார்த்திகா, பியா. கதையைப் பொருத்தவரை கார்த்திகாவுக்குத்தான் முக்கியமான ரோல் என்றாலும் சொதப்பலான நடிப்புதான். சில காட்சிகளில் முகத்தில் எந்தவிதமான பாவனைகளுமில்லாமல் நிற்கும் காட்சிகளில் எரிச்சலூட்டுகிறார். பியாவைப் பொருத்தவரை பரவாயில்லை. அரசியல், பத்திரிக்கை என பரபரப்பாக செல்லும் படத்தின் மென்மையான சிலக் காட்சிகள் இவர் வருமிடங்கள் மட்டுமே.

பிரகாஷ் ராஜ், கோட்டா சீனிவாசராவ் போன்றவர்கள் சிஎம், எதிர்கட்சித் தலைவர் என்ற கேரக்டர்களின் முக்கியத்துவத்துக்காக மட்டுமே நடித்திருக்கின்றனர் என நினைக்கிறேன். படத்தில் சொல்லிக்கொள்ளும்படி ஒரு வேலையுமில்லை. அஜ்மலுக்கு சொல்லிக்கொள்ளும்படியான ஒரு படம். நிறைவாக செய்திருக்கிறார்.

தமிழ் பத்திரிக்கை அலுவலகம் இவ்வளவு மாடர்னாக இருக்குமா என்பதை சம்பந்தப்பட்டவர்கள்தான் சொல்லவேண்டும். இன்றைய அரசியலின் அவல நிலையை படம்பிடித்திருக்கும் இப்படத்தை ரெட் ஜெயண்ட் வெளியிட்டது ஆச்சரியம்தான். படத்தை வாங்கி, தேர்தல் முடியும் வரை கிடப்பில் போட்டதுகூட ராஜதந்திரமோ?

இறுதியில் வரும் திருப்பங்கள் என்னதான் படத்தின் விறுவிறுப்பைக் கூட்டினாலும், சொல்லவந்த விஷயத்தை சரியாக சொல்லமுடியாமல் ஆக்கிவிடுகிறது. இளைஞர்கள் கையில் நாடு செல்லவேண்டுமென சொல்ல நினைத்திருந்தால், அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் படத்தை முடித்திருக்க வேண்டும். அதை விட்டுவிட்டு அதில் ஒருத்தன் தவறானவன் அது இது என இழுத்திருப்பது எதற்காக எனத் தெரியவில்லை.

ஹாரிஸ் வருசத்துக்கு ஒரு மெலடி போட்டுடறார். இந்த வருஷத்துக்கு ‘என்னவோ ஏதோ’. அயன் படத்தில் சம்பந்தமில்லாத இடத்தில் வரும் நெஞ்சே நெஞ்சே பாடல் போல இதிலும் தேவையில்லாத இடத்தில் ஒரு பாடல் வருகிறது. என்னதான் பாடல்கள் ஹிட்டானாலும், கட்டாயம் எல்லா பாட்டையும் படத்தில் வைக்கவேண்டுமா என்ன?

‘கோ’ பொழுதுபோக்கிற்கான ஒரு படம். வேறு ஒரு நல்ல படம் வரும்வரை தாராளமாக கோ‍ பார்க்கலாம்.

கோ – ஒரு பார்வை

நந்தலாலா – எளிமையின் அழகியல்

சலசலக்கும் நீரோடையின் பின்னணியுடன் அமைதியாக டைட்டில் போடுவதிலேயே புரியவைத்து விடுகிறார்கள் இது வழக்கமான படமல்ல என்று.

வேறுவேறு சூழ்நிலைகளால் அம்மாவை பிரிந்து வாழும் இருவர் தங்கள் தாயைத்தேடி ஒரே பாதையில் பயணிக்கும்  பயணமும், அவர்கள் இடையில் சந்திக்கும் மனிதர்களும் தான் நந்தலாலா. எனக்குத் தெரிந்து இதற்குமுன் ஒரு பயணப் படம் இவ்வளவு அழுத்தமான உணர்வினைப் பதிய வைத்ததாக நினைவில்லை.

தமிழ் சினிமாவை அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றிருக்கிறார் மிஷ்கின். பல இடங்களில் வசனமே இல்லாமல் வெறும் காட்சிப்படுத்துதலில் மட்டுமே அனைத்தையும் நமக்கு புரிய வைத்திருக்கிறார். இதுதான் தன்னுடைய மாஸ்டர் பீஸ் என அவர் பல வருடங்களாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தது பொய்யில்லை என்பது படத்தைப் பார்க்கும்போது புரிகிறது.

கேமராமேன் மகேஷ் முத்துசாமி. இதுபோன்ற பயணப் படங்களுக்கு ஒளிப்பதிவு மிகமிக அவசியம். அந்த பசுமையான வயல் பரப்புகளிடையே நீண்டு செல்லும் சாலைகளில் பயணிக்கும் பாஸ்கர் (மிஷ்கின்), அகியுடன் (அஸ்வத்) சேர்த்து நம்மையும் பயணிக்க வைக்கிறது இவரது ஒளிப்பதிவு. பல இடங்களில் அவர்களது காலைமட்டுமே காட்டி காட்சியை புரியவைக்கும் உத்தியும், கேமராவை நிலையாக ஒரே இடத்தில் வைத்து எடுத்திருக்கும் காட்சிகளும் அருமை. சிறுவன் அகி அவன் அம்மா எங்கே எனக் கேட்கும்போது, மிஷ்கினின் கையின் நிழலை மட்டும் காட்டுவது அருமை.

படத்தின் நிஜ ஹீரோ இசைஞானி இளையராஜாதான். பெரும்பாலான காட்சிகள் வசனமில்லாமல் பயணிக்கும்போது, இவரின் இசை நம்மை படத்துடன் கட்டிப்போட்டு விடுகிறது. இவரைத் தவிர வேறு யாராலும் இந்தப் படத்துக்கு படத்தின் இயல்பு மாறாமல் இவ்வளவு சிறப்பாக இசையமைத்திருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. பாடல்கள் சரியான இடத்தில் பின்னணி இசைக்குரிய நேர்த்தியுடனெ அமைந்திருப்பது இன்னொரு ப்ளஸ். அதுவும் ‘தாலாட்டுக் கேட்க நானும்’  பாடல் வருமிடமும், இளையராஜாவின் குரலும் நம்மை கலங்க வைக்கின்றன.‌

அது என்னவோ தெரியவில்லை. ஒருபடத்தின் கதை மனதைத் தொடும் வகையில் அமைந்துவிட்டால் படத்தில் பணியாற்றும் அனைவருமே தங்களது சிறந்த உழைப்பைக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். அதற்கு இந்தப் படம் ஒரு உதாரணம்.

படத்தில் நடித்திருக்கும் அனைவரது நடிப்புமே அருமை. சிறுவன் அகியாக வரும் அஸ்வத் மற்றும் மனனிலை பிறழ்ந்த பாஸ்கர் மணியாக வரும் மிஷ்கின். திரைக்கதை முழுக்க இவர்களின் கால்களில்தான் பயணிக்கிறது. இருவருமே அருமை. மிகச்சிறப்பான நடிப்பு. மிஷ்கின் தான் நடித்த கதாப்பாத்திரத்துக்கு பல நடிகர்களைக் கேட்டாராம். எதற்காக தனது நேரத்தை வீணடித்தார் எனத்தெரியவில்லை. இவரைவிட சிறப்பாக அந்தப் பாத்திரத்தை வேறு ஒருவரால் செய்ய முடிந்திருக்குமா எனத் தெரியவில்லை.

படத்தில் சின்னச்சின்னதாக நிறைய பாத்திரங்கள். அனைத்தும் 5 முதல் 15 நிமிடங்கள்தான். கண்தெரியாதப் பாட்டி, அகியிடம் அவ்வப்போது காசு பெறும் வேலைக்காரி, போலீஸ்காரர், இளநீர் கடைக்காரர், சைக்கிளில் இருந்து கீழே விழும் பள்ளி மாணவி,  தன்னுடைய நிலையை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருக்கும் கால் ஊனமானவர், அதே நிலையில் இருக்கும் அந்த டாக்டர், மாட்டுவண்டியில் மிஷ்கினையும், சிறுவனையும் கூட்டி செல்பவர், லாரி டிரைவர், மோட்டார் சைக்கிளில் பயணிக்கும் தடிமனான இருவர், சிறுவன் அகியின் அம்மா, விபச்சாரியாக வரும் ஸ்னிக்தா, அம்மா 40கிமீ வேகத்துக்கு மேல் போகக் கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காங்கன்னு சொல்லிட்டு காரில் ஹனிமூன் செல்லும் தம்பதியர், அந்த காருக்கு பீரபிஷேகம் செய்யும் இளைஞர் பட்டாளம், ஸ்னிக்தாவை தூக்கிப்போக நினைக்கும் வயதான கிழவன், பாஸ்கர் மணியின் குடும்பம், லாரியில் கடந்துபோகும் நாசர் என ஏகப்பட்டக் கதாப்பாத்திரங்கள். இவ்வளவையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள முடிகிறது என்றாலே தெரிந்திருக்கும் எந்த அளவுக்கு அந்த சிறிய நேரத்தில் ஒவ்வொரு கதாப் பாத்திரமும் நம் மனதை ஈர்க்கின்றன‌ என்று. ஸ்னிக்தா மட்டும் கொஞ்சம் அதிக நேரம் வருகிறார். நல்ல அளவான நடிப்பு.

தமிழ் சினிமாவில் தான் செய்யவேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருக்கிறது என மேடைக்கு மேடை பேசும் கமல்ஹாஸன் மிஷ்கின் போன்ற படைப்பாளிகளின் படங்களை நிராகரித்துவிட்டு ரவிக்குமாரின் கமர்ஷியல் படங்களில் நடிப்பது சற்றே வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. கமர்ஷியல் படங்களில் நடிக்க நிறைய பெர் இருக்கிறாங்க சார். இதுபோன்ற படங்களில் நடிப்பதுதான் உண்மையிலேயே தமிழ்சினிமாவை அடுத்தக் கட்டத்துக்கு கொண்டுபோகும் முயற்சி. கமல் போன்றவர்கள் இதைப் புரிந்துகொள்வார்கள் என நம்புகிறேன்.

நம்ம ஆளுங்களுக்கு, காதல், ரவுடி இதைத்தவிற வேறு எதுவும் எடுக்கத் தெரியாது என்றக் குற்றச்சாட்டுக்கு பதிலாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம்.  படத்தில் குறையே இல்லையா? இவ்வளவு நிறைகள் இருக்கும்போது, ஒரு சில சிறுகுறைகளை கண்டுக்காமல் விட்டுவிடலாம்.

ஆனால் படத்தின் விளம்பரம் போதுமான அளவுக்கு செய்யப்பட்டிருக்கிறதா என்பது சந்தேகமாகவே இருக்கிறது. ஓசூரில் தியேட்டருக்கு வழியை சொன்னவர், என்னப் படம் எனக் கேட்டபோது, நாங்கள் ‘நந்தலாலா’ என சொன்னோம். உடனே அவர் ‘ஓ.. தெலுங்குப்படமா?’ எனக்கேட்டுவிட்டு போய்விட்டார். இது போன்ற நல்லப் படங்களுக்கு விமர்சனங்கள் மட்டுமல்ல, விளம்பரங்களும் தேவை.

Pics: indiaglitz.com

நந்தலாலா – எளிமையின் அழகியல்

மைனா.. மைனா..

ஒருவழியா நேத்துதான் மைனா பார்த்தேன். பெங்களூரில் இந்த வாரமாவது வெளியாகும் எனக் காத்திருந்து அது நடக்காததால் ஓசூர் போய்தான் பார்க்கவேண்டியிருந்தது. பெங்களூரில் எப்பவுமே இதுதான் பிரச்சினை. எவ்வளவு நல்ல படமாக இருந்தாலும், பெரிய ஹீரோ இல்லைன்னா இங்க அது ரிலீஸ் ஆகாது.

பிரபு சாலமனிடம் இருந்து இப்படி ஒரு படத்தை யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். இவருடைய முந்தையப் படங்கள் கதையும், ட்ரைலரும் வித்தியாசமானப் படம் எனப் பார்க்க தூண்டும். போய் பார்த்தால் திரைக்கதையில் ஏதாவது ஒன்று சொதப்பி இருப்பார் மேலும் அனைத்தும் ஏதாவது ஒரு ஹாலிவுட் படத்தின் தழுவலாகத்தான் இருந்தன. ஆனால் இந்தப் படத்தில் அதை புரிந்துகொண்டு செயல்பட்டிருக்கிறார்.

மூணாருக்குப் பக்கத்தில் இவ்வளவு அழகான கிராமத்தை கதைக்களமாகத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கே இவருக்கு தனி பாராட்டுகள் தெரிவிக்க வேண்டும். அதுவும் அந்த மலைப் பகுதியின் அழகையும், அங்கே சென்று வரும்போது ஏற்படும் இடர்பாடுகளையும் தெளிவாகக் காட்டும் வண்ணம் திரைக்கதை அமைத்தது நிச்சயம் புத்திசாலித்தனமான விஷயம்தான்.

ஆனால் பல இடங்களில் பருத்திவீரனின் சாயல் அடிப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். சின்ன வயதிலிருந்தே ரௌடி பயலாக திரிவது, சிறுவயது காதல், ஓவராகப் பேசும் ஒரு பொடியன், காதலுனுக்காக அம்மாவிடம் கதாநாயகி சண்டையிடுவது, உருக்கமான க்ளைமாக்ஸ் என அனைத்திலும் பருத்திவீரனின் பாதிப்பு தெரிகிறது.

படத்தில் பெரும்பாலோனோர் புதுமுகங்கள் அல்லது ஒன்றிரண்டு படங்களில் தலைகாட்டியவர்கள். இவர்களை வைத்துக் கொண்டு இவ்வளவு அருமையான படைப்பைக் கொடுத்த பிரபு சாலமன், மிகவும் பாராட்டுக்குரியவர். படத்தின் ஒவ்வொருக் காட்சியிலும் இவரது உழைப்பு தெரிகிறது.

விதார்த். தொட்டுப்பார் மூலம் ஏற்கனவே அறிமுகம் ஆகியிருந்தாலும், இதுதான் தன் முதல் படமாக சொல்லுவார் என எதிர்பார்க்கிறேன். மிகச் சிறப்பான நடிப்பு. கதாப்பாத்திரத்துடன் முதல் காட்சியில் இருந்தே ஒன்றிவிடுகிறார். நல்ல கதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து நடித்தால் நிச்சயம் நல்ல எதிர்காலம் உண்டு.

அமலா.  நெஞ்சத்தை கொள்ளைக் கொண்டு போகிறது இவரது நடிப்பு. கிராமத்து இளம்பெண் மைனாவாக வாழ்ந்திருக்கிறார். நல்ல களையான, பெரிதாக மேக் அப் இல்லாத பரு விழுந்த முகத்துடன் மைனாவாக இவர் வரும்போது நம் மனமும் சுருளியை போல இவரை நேசிக்க வைக்கிறது. ஒவ்வொருக் காட்சியிலும் தேர்ந்த நடிப்பு வெளிப்பட்டிருக்கிறது இவரிடமிருந்து. தமிழ் சினிமாவுக்கு நடிக்கத் தெரிந்த இன்னொரு நடிகை கிடைத்துவிட்டார் (மறுபடியும் கேரளாவுக்கே நன்றி!!). சிந்து சமவெளியின் மூலம் ஒரு மாதிரியான நடிகையாக முத்திரை குத்தப்பட்டிருப்பார். நல்லவேளை மைனா வந்து காப்பாற்றியது.

போலீஸ் அதிகாரியாக வரும் நபர் (அவர் பெயர் என்ன?), தம்பி ராமையா என அனைவரும் தங்கள் பாத்திரம் உணர்ந்து சரியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றனர். தம்பி ராமையாவுக்கு, மெயின் காமடியனாக இதுதான் முதல் படம். சிறப்பாகவே செய்திருக்கிறார்.

இசை இமான். நம்பவே முடியவில்லை. பாடல் வரிகள் தெளிவாகக் கேட்கின்றன. இதுபோன்ற கதைகளுக்கு இமானால் இசை அமைக்க முடியும் என, படம் வெளிவரும் முன் யாராவது சொல்லியிருந்தால் நிச்சயம் நம்பியிருக்க மாட்டேன். இது போன்று தொடர்ந்து இவர் இசையமைத்தால் நம் காதுகளுக்கு நல்லது. ‘மைனா மைனா நெஞ்சுக்குள்ளே’  பாடல் நல்ல மெலடி, இன்னும் சில நாட்களுக்கு நம் மக்களின் உதடுகளில் முணுமுணுக்க வைக்கும்.

ஒரே ஒரு நெருடலான விஷயம். வன்முறைக் காட்சிகள். இது போன்ற இயல்பான கதையம்சம் கொண்ட அனைத்து படங்களிலும் இப்போது வன்முறைக் காட்சிகளும் சற்றே அதிகமாக வருவது வருத்தமாக இருக்கின்றது. அதுவும் பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைக் காட்சிகளை சற்றே குறைத்திருக்கலாம்.

மூணாரின் மலைப் பகுதியூடாக கதையோடு சேர்ந்து நாமும் பிரயாணிக்கையிலேயே தெரிகிறது படக் குழுவினரின் உழைப்பு. நிச்சயம் அந்த உழைப்புக்கு பலன் கிடைத்திருக்கின்றது. அந்த மலைப் பகுதியின் அழகை சிறப்பாகக் காட்டியதில் ஒளிப்பதிவாளர் சுகுமாரை நிச்சயம் பாராட்ட வேண்டும். ஒரு பாடல் காட்சியில் மைனாவின் இமை பட்டு தொட்டாசிணுங்கி செடி மூடும். இது போன்ற கவிதைத்துவமான காட்சிகள் பல. நிச்சயம் ஒளிப்பதிவாளரும், இயக்குனரும் நிறைய உழைத்திருக்கிறார்கள்.

மொத்தத்தில் மைனா நிச்சயம் பார்க்கவேண்டிய படம்.

மைனா.. மைனா..

எந்திரன் – என் பார்வையில் 

நான் விமர்சனம் எழுதும் அளவுக்கு பெரிய ஆள் எல்லாம் இல்லீங்க. ஆனாலும் நாங்களும் படம் பாத்துட்டோம் என எல்லோருக்கும் சொல்லணுமில்ல.

எந்திரன், தமிழ் சினிமா ரசிகர்கள் அனைவரும் சில மாதங்களாக மிகவும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த படம். ரஜினி, ஷங்கர், சன் டிவி என ஜாம்பவான்கள் இணைந்த இந்தியாவில் 150 கோடிக்கு மேலான பட்ஜெட்இல் உருவான முதல் படம். இங்கே மற்ற மாநில நண்பர்கள் எல்லாம் எப்படி ஒரு மாநில மொழி படத்துக்கு இவ்வளவு செலவு செய்யும் துணிச்சல் என மூக்கில் விரல் வைக்க வைத்த படம். ஒரு வழியாக நேற்று ரிலீஸ் ஆனது. ரிலீஸ் ஆகும் முன்னரே புக்கிங்கில் பல சாதனைகளை முறியடித்தது. எனினும் பெரும்பான்மையர் பயந்தது, இது போல மிகப் பெரும் வந்த பல தமிழ் படங்கள் தோல்வியில் தான் முடிந்திருக்கின்றன. இப்படமும் அதில் சேர்ந்துவிடுமோ என்றுதான்.


எந்திரன் கதை மிகவும் எளிய ஒன்றுதான். பலர் பயப்பட்டதை போல c-கிளாஸ் ரசிகர்களுக்கு புரியாதபடி பெரிதாக எதுவும் இல்லை. ஹீரோ ரஜினி (வசீகரன்) மனித உணர்வுகளுடன் கூடிய ஒரு ரோபோவை உருவாக்குகிறார். அது ஐஸ்வர்யா ராயின் மேல் காதல் கொண்டு, அவரை அடைவதற்காக செய்யும் விஷயங்களை விஞ்ஞானி ராஜி எப்படி தடுக்கிறார் என்பதுதான் கதை.

முதல் பாதி முழுக்க குழந்தைத்தனமான ரோபோ செய்யும் கலகலப்பான விஷயங்களும், இரண்டாம் பாதியில் வில்லத்தனமான ரோபோ செய்யும் கபலீகரங்களும் என திரைக்கதையை சிறப்பாக அமைத்திருக்கிறார் ஷங்கர். என்ன ரஜினி ரசிகர்களுக்கு சற்றே ஏமாற்றம். அறிமுகப் பாடல் இல்லை, விஞ்ஞானி  ரஜினிக்கு பெரிதாக வேலை இல்லை என சில குறைகள். எனினும் உலகத் தரமான சினிமா என்று வரும் போது இது போன்ற சில விஷயங்களை இவர்கள் விடுவது சரியாகத் தான் படுகிறது.

‘வசீகரன்’ ரஜினி இந்த கதாப்பாத்திரம் ரஜினி ரசிகர்களுக்கு சற்றே ஏமாற்றம்தான். அதுவும் கலாபவன் மணிக்கு பயந்து ஓடுவது போன்ற காட்சியெல்லாம் சற்றே ஏமாற்றம்தான். எனினும் ஹீரோ யாராக இருந்தாலும் எதிராளிகள் நூறு பேரை அடித்து துவைப்பவராக காட்ட வேண்டும் என்ற விதிமுறையை ரஜினி படத்திலேயே முறியடித்திருபபதற்கு ஷங்கருக்கு ஒரு சபாஷ்.

சிட்டிரஜினி படத்தின் நிஜ ஹீரோ. முதல்  பாதியில்  எதுவும் தெரியாத  குழந்தைத்தனத்துடன் கலகலக்க வைக்கும்போதும், இரண்டாவது பாதியில் வில்லனாக கதி கலங்க வைக்கும் போதும், கலக்குகிறார் மனுஷன். நிச்சயமாக தமிழ் சினிமா மிகச் சிறப்பான வில்லன் நடிகரை இழந்துவிட்டது என்பதை சந்திரமுகிக்கு பிறகு இதில் மீண்டும் நிரூபித்திருக்கிறார். அதுவும் ரோபோக்களோடு கலந்திருக்கும் விஞ்ஞானி  ரஜினியை கண்டுபிடித்து விட்டு சிரிக்கும் இடத்தில் அவரின் வில்லத் தனம் சபாஷ் போட வைக்கிறது. பல இடங்களில் இந்த கதாப்பாத்திரம் தான் ரசிகர்களிடம் விசில், கைதட்டல் வாங்குகிறது.

ஐஸ்வர்யா ராய் பெரிதாக வேலை இல்லை. வழக்கமான தமிழ் சினிமா கதாநாயகிதான். ஆனாலும் இயந்திரத்துக்கு காதல் வரவைக்கத் தேவையான அழகுடன் பவனி வருகிறார். இந்த வயதிலும் இவ்வளவு அழகா என அனைவரும் கேள்வி கேட்கும்படி அழகுப் பதுமையாக வலம் வருகிறார். பாடல் காட்சிகளில் ஆடுகிறார் அவ்வளவுதான்.

சந்தானம், கருணாஸ் காமடி காட்சிகளில் பெரும்பாலும் சிட்டிரஜினியே கலக்கிவிடுவதால் இவர்களுக்கு பெரிதாக வேலை இல்லை. சில இடங்களில் சிரிப்பு மூட்டுகிறார்கள்.

ஷங்கர் படம் முழுக்க முழுக்க இவரின் உழைப்புதான். சுஜாதாவின் கதைக்கு திரைவடிவம் கொடுப்பதில் மிக சிரமப்பட்டு ஜெயித்திருக்கிறார். சில காட்சிகளின் கற்பனை நிச்சயமாக பாராட்டுக்கு உரியானவாக இருக்கின்றது. அதுவும் கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளின் கற்பனையும், கிராபிக்ஸ் காட்சிகளும் தமிழ் படத்தில் தான் இருக்கிறோமா இல்லை ஏதாவது ஆங்கிலப் படத்தை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோமா என பிரம்மிப்பைக் கொடுப்பது நிஜம். அதற்கு மிக முக்கியமானவர் இவர். சரியான அளவு பணம் இருந்தால் ஹாலிவுட் அளவுக்கு நாமும் படமெடுக்க முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார். அதுவும் என்ன தான் அறிவியல் படமாக இருந்தாலும், அனைவருக்கும் புரியும்படியாக எடுப்பது என்பதும் தனித் திறமைதான். ரஜினி போன்ற ஒரு மிகப் பெரிய நடிகரை வைத்து இயக்கியும் இது ஷங்கர் படம், ரஜினி படம் இல்லைஎன ரசிகர்களை பேச வைத்திருக்கிறார். நிச்சயம் தமிழ் சினிமாவின் தொழிற்நுட்பங்களை அடுத்த படிக்கு கொண்டு சென்றிருக்கிறார் என்றால் அது மிகையல்ல.

ரஹ்மான் பாடல்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே  மிகப் பெரிய ஹிட். பின்னணி இசையில் பின்னி எடுத்துவிட்டார் மனுஷன். அதுவும் அந்த 2.0 பின்னணி பாடல் அருமை. கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் கிராபிக்ஸ்க்கு இணையாக பின்னணி இசையும் மிரட்டுகிறது.

ரத்னவேலு அனைத்துக் காட்சிகளும் ஷங்கரின் கற்பனைகளாகவே பார்க்கப் பட்டாலும் அதை சிறப்பாக கொடுப்பதில் இவரின் பங்கும் முக்கியம். காதல் அணுக்கள் பாடலின் அந்த பாலைவனமும் அதில் உள்ள சிறு சிறு குளங்களையும் சிறப்பாக படம் பிடித்திருந்தனர். முதல் பாதி முழுக்க வண்ண மயமாகவும், இரண்டாவது பாதி மிரட்டலாகவும், நிச்சயம் ஓளிப்பதிவும் பாராட்டப் படவேண்டிய அம்சம்.

இரண்டாவது பாதியின் சிலக் காட்சிகள் நீளம், தேவை இல்லாமல்  ஒட்டப்பட்ட  ஒரு பாடல் என சில இடங்களை மட்டுமே குறை என என்னால் கூற முடிகிறது. அனிமேட்ரானிக்ஸ் தொழிர்நுட்பத்தைப்  பயன்படுத்தியுள்ள முதல் இந்திய திரைப்படம் எந்திரன். நிச்சயமாக இந்த தொழிற்நுட்பம் படத்துக்கு எவ்வளவு தேவையை இருக்கிறது என படத்தைப் பார்த்து தெரிந்துகொள்ளுங்கள். eன்னொருவரை மறந்துவிட்டேனே. சாபு சிரில். அந்த விண்வெளி ஆய்வுக் கூடம், கடைசியில் சிட்டி ரோபோவின் கோட்டை என இவரின் பங்கும் பாராட்டுக்கு உரியதுதான்.

உலகத்தரம் உலகத்தரம் என்று வாய் மொழியாக பல படங்களில் சொன்னதை சரியான அளவுக்கு வசதி இருந்தால் உண்மையாக்கி காட்ட முடியும் என நிரூபித்திருக்கின்றனர். திருட்டு DVD இல் பார்த்து இது போன்ற நல்ல படங்கள் தமிழில் வராமல் தடுக்காமல், திரையில் காணவும். நிச்சயம் அந்த கிராபிக்ஸ் காட்சிகளும், இசையும் திருட்டு வீடியோவில் பார்க்கும் போது அவ்வளவு பிரமிப்பை தராதென்பது நிச்சயம்.

பாலா போன்றவர்களின் படங்கள் ஒரு வகையில் தமிழ் சினிமாவை உயர்த்துகிறது என்றால், எந்திரன் வேறு ஒரு வகையில் உயர்த்துகிறது. மொத்தத்தில் இரண்டுமே தேவைதான் நமக்கு.

எந்திரன் அஃறிணைக்கு மட்டும் அல்ல தமிழ் சினிமாவுக்கும் அரசன் இவன்.

எந்திரன் – என் பார்வையில் 

Inception – கனவுகளின் உலகம்

இங்கே பெங்களூரில் எல்லோரையும் சில வாரங்களாக ஆடி வைத்துக்கொண்டுள்ள படம் inception. சத்தியமாக இப்படியெல்லாம் கூட ஒருவரால் யோசிக்க முடியுமா என ஆச்சர்யப்படுத்துகிறார் கிறிஸ்டோபர் நோலன் (Christopher Nolan). நம் சினிமாக்காரர்கள் பலர் இன்னும் கனவுகளில் கதாநாயகியை துகிலுரித்துகொண்டிருக்க, இவரோ ‘அடுத்தவரின் கனவுக்குள் புகுந்து பார்த்தால் என்ன?’ என்று யோசிக்கிறார்.

இவ்வளவு சிக்கலான ஒரு கதையை அனைவருக்கும் புரியும்படியாக எடுத்ததே மிக பெரிய விஷயம். அதையும் இவ்வளவு விறுவிறுப்பாக ஒருவரால் சொல்ல முடியும் என்றால் உண்மையிலேயே இவர் பெரிய ஆள் தான். நோலனுடைய முந்தைய படங்களான Dark Knight, Memento படமெல்லாம் பார்த்து இருந்ததால் இவர் மேல் ஏற்க்கனவே ஒரு பெரிய மரியாதை இருந்தது. இந்த படத்தின் மூலம் அதை இன்னும் பல மடங்கு உயர்த்திவிட்டார் மனுஷன்.

கதையை முழுமையாக சொல்லிவிட்டால் படத்தை இனிமேல் பார்ப்பவர்களுக்கு படம் பார்க்கும் போது ஆர்வம் குறைந்து விடும் என்பதால் படத்தின் ஒன் லைனை மட்டும் சொல்லலாம். கதைப்படி அடுத்தவர் கனவுக்குள் போய் நமக்கு தேவையான தகவல்களை அவர்களது ஆழ்மனதிலிருந்து (Subconcious Mind) எடுப்பதும், சில விஷயங்களை ஆழமாக புதைப்பதும் சாத்தியம். அதை செய்யும் ஒருவன் தான் நமது நாயகன். அது போன்ற ஒரு வேலையின் போது அவன் மற்றும் அவன் நண்பர்களின் அனுபவம் தான் கதை.

 கனவு, கனவுக்குள் கனவு என செல்லும் திரைக்கதையில் ஒரு சில வினாடிகள் கவனத்தை சிதறவிட்டால் கூட கதை புரியாது என்பதால் நான் பார்த்த திரையரங்கில் யார் முகத்திலும் ஈயாடவில்லை.

 கதையின் படி கதாநாயகன் டிகாப்ரியோ (Di Caprio), தான் வைத்திருக்கும் பம்பரத்தை சுழல விட்டு அது கீழே விழுந்தால் அது நிஜ உலகம் என்றும், விழாமல் சுத்திக்கொண்டே இருந்தால் அது கனவுலகம் என்றும் கண்டறிவான். படத்தின் இறுதி காட்சியில், அனைத்து நிலை கனவுகளில் இருந்தும் வெளி வந்த பிறகு, அவன் சுற்றும் பம்பரம் கீழே விழுந்ததா இல்லையா என்பதை காண்பிக்காமலே படத்தை முடித்து விட்டார்கள்.

எனவே, அந்த பம்பரம் கீழே விழுந்துவிட்டால் பிரச்சினையில்லை. அது விழாது என்று யோசித்தால், ‘இது எந்த நிலை கனவு? எப்படி இங்கே வந்தான்?’ என பல கேள்விகள் மனதில் எழும்.

‘ஒரு திரைப்படம் பார்த்துவிட்டு வந்து எவ்வளவு நேரம் அந்த படத்தை பத்தி விவாதிக்கிறோமோ, எவ்வளவு நாள் அதன் பாதிப்பு நமக்கு இருக்கிறதோ அவ்வளவு சிறப்பான படம் அது’ என்பது என்னுடைய கருத்து. அதன்படி பார்த்தால் இன்னும் படத்தின் பாதிப்பு எங்களில் யாருக்கும் போகவில்லை. இன்னமும் கதையை பத்தி விவாதித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

எனவே என்னை பொறுத்தவரை நான் பார்த்த திரைப்படங்களிலேயே மிகச் சிறப்பான படைப்புகளில் ஒன்றாக இது அமையும்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். படத்தை திரையரங்கில் பார்க்கவும். வீட்டில் பார்த்தால் நிச்சயம் சில தடங்கல்கள் ஏற்படலாம். நான் ஏற்க்கனவே சொன்னது போல, சில இடங்களில், ஒரு சில வினாடிகள் கவனம் சிதறினால் கூட படம் புரிவது கடினம். அது மட்டுமல்லாமல் இவ்வளவு சிறப்பான ஒரு கற்பனையை திருட்டு VCD இல் பார்ப்பது எனக்கு சரியாக தோன்றவில்லை.

Inception – கனவுகளின் உலகம்