கிராமத்து பேருந்து – சில நினைவுகள்

சிறு வயதில் பேருந்தில் செல்வது என்பதே அலாதியான இன்பம். ஆனால் எங்கள் கிராமத்திலேயே 12ஆம் வகுப்பு வரை பள்ளி இருந்தால், பேருந்து பயணம் என்பது கல்லூரிக்கு போகும் வரை அரிதான ஒன்றே. 12 வயது வரை தனியாக பேருந்தில் பயணம் செய்ததில்லை நான். முதல்முறையாக தனியாக பேருந்தில் பயணம் செய்த போது ஏதோ மிகப் பெரிய சாதனை செய்ததைப் போன்ற ஒரு ஆனந்தம். இத்தனைக்கும் மிகப் பெரும் தொலைவெல்லாம் இல்லை. வெறும் 10கிமீ மட்டுமே. ஆனால் அந்த 10கிமீ தூர பயணத்தைப் பற்றி நாள் முழுக்க நண்பர்களிடம் பேச விஷயங்கள் இருந்தன.

கல்லூரிக்கு செல்ல ஆரம்பித்தது முதல் தினமும் பேருந்து பயணம் செய்யவேண்டியதாகியது. அந்த அரை மணி நேரப் பயணத்தில் பார்க்கும் நிகழ்வுகளை தனித்தனி சிறுகதைகளாகவே எழுதலாம்.

கவந்தப்பாடியில் இருந்து எங்கள் கிராமம் வழியாக பவானி செல்லும் K4. அந்த பேருந்துக்கு இரண்டு நிமிடம் முன்பு ஒரு அரசுப் பேருந்தும், இரண்டு நிமிடம் கழித்து ஒரு தனியார் பேருந்தும் இருந்ததால், இது எப்பவுமே கூட்டமில்லாமல்தான் வரும். எனவே நான்  பெரும்பாலான சமயம் இந்த பேருந்தில்தான் செல்வேன். பேருந்தின் நடத்துனர் அடிக்கடி, “என்னை வேற நல்ல ரூட்டுக்கு மாத்த மாட்டேங்கிறாங்க. இந்த ரூட்டுல பேட்டாவே வர மாட்டேங்குது” எனப் புலம்பினாலும், பஸ் பாஸுடன் ஏறும் என்னை ஒரு புன்னகையுடன் வரவேற்பார். பேருந்தை சிலநாட்கள் தவறவிட்டு, அடுத்த நாள் ஏறும் போதெல்லாம், “நேத்து ஏன் வரலை?” எனக் கேட்பார். 

சுமார் 5 வருடங்களுக்கு பிறகு இந்த முறை ஊருக்கு போயிருந்த போது அதே பேருந்தில் ஏறியபோது, அவரை மறுபடியும் சந்த்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இவ்வளவு நாளில் மறந்திருப்பார் என நினைத்தேன். என்னை பார்த்தவுடன் அதே சிநேகப் புன்னகையுடன் நலம் விசாரித்தார்.

எங்கள் கல்லூரிக்கு தினமும் பவானியில் இருந்து காலையில் சிறப்பு பேருந்து செல்லும். கல்லூரியில் படித்த நான்கு வருடங்களில் இந்த பேருந்தை தவறவிட்ட நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். சமீபத்தில் நண்பன் ஒருவனிடமிருந்து அழைப்பு. பல நாள் கழித்து திடீரென்று கூப்பிடுகிறானே என்னவென்று எடுத்தால், “மச்சான், ஊருக்கு வந்தேன் B16 பாத்தவுடனே ஞாபகம் வந்துது, அதுதான்டா கூப்பிட்டேன்” என்றான். இவனைப்போன்றே  பவானி பேருந்து நிலையத்திற்கு 8 மணிக்கு வந்து, 8:15க்கு வரும் இந்த பேருந்திற்காக காத்திருக்கும் 15நிமிடங்களில் பேசி நட்பான நண்பர்கள் பலர்.

B16  என்றவுடன் எனக்கு நினைவுக்கு வருவது அதன் நடத்துனர்களில் ஒருவர்தான். நான் சேர்ந்த முதல் வருடத்தில் இருந்து எங்களிடம் “கல்லூரி எப்படி?”, “இங்கு படித்தால் வேலை வாய்ப்புகள் எப்படி?” என்று விசாரித்த அவர், மூன்றாம் வருடத்தில் எங்களிடம் அவரது மகனை அறிமுகப்படுத்தி, “இவன் உங்க காலேஜில ஃபர்ஸ்ட் இயர் சேர்ந்திருக்கான்” என சொன்னபோது அவர் முகத்தில் தெரிந்த பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் இன்னும் என்னால் மறக்க முடியாது. ஒவ்வொரு முறை மகன் பணம் கேட்கும் போதும், முன்னால் உக்கார்ந்திருக்கும் அவனுக்கு தெரியாமல், “ஏப்ப இதுக்கு காசு கட்டணுமாமே? அப்படியா?” எனக் கேட்டுவிட்டு, தனது மகன் சொன்னது உண்மைதான் எனத் தெரியும்போது, “நான் கேட்டேன்னு அவன்கிட்ட சொல்லாதீங்க்கப்பா, வருத்தப்படுவான்” என சொல்லி நெகிழ வைப்பார்.

எங்கள் கிராமத்திலிருந்து ஈரோட்டுக்கு அரை மணி நேரத்திற்க்கு ஒரு பேருந்து புறப்படும். ஈரோட்டிற்கு வேலைக்கு செல்லும் அனைவரும் இவைகளில்தான் பயணிப்பர். இவை அனைத்தும் தனியார் பேருந்துகள் என்பதால் நடத்துனர்கள் பெரும்பாலும் இளைஞர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். கிராமத்திலிருந்து செல்லும் பல பெண்களுக்கு இவர்கள்தான் ஹீரோ. சிலபேர் தான் தினம் செல்லும் பேருந்தின் நடத்துனர்களையே திருமணமும் செய்தனர்.

இந்த பேருந்துகளில் செல்லும் நண்பர்கள் தினமும் சொல்லும் நிகழ்வுகளை வைத்து தனி திரைப்படமே எடுக்கலாம். இந்த பேருந்தில் நடத்துனராக இருக்கும் என் நண்பன் ஒருவனும் இதே போல் தன்னுடன் பேருந்தில் தினமும் கல்லூரிக்கு வந்த பெண்ணையே திருமணம் செய்துகொண்டான். எப்படிடா? எனக் கேட்டால், “தெரியல மச்சி, தினமும் என்கிட்ட டிக்கட் வாங்கறப்ப சிரிக்கும். கொஞ்ச நாளா நல்லா பேசவும் ஆரம்பிச்சிட்டோம். எல்லாரும் ஓட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அதுவே உண்மை ஆயிடுச்சு.” என்பான். காதல் என்றால் அப்படி இப்படி என உளறிக்கொட்டும் திரைப்படங்களைப் பார்த்து பழகிப்போன நமக்கு இது போன்ற எளிமையான எந்த சினிமாத்தனமும் இல்லாமல் ஜெயித்த காதல்கள் ஆச்சரியமான விஷயமாகத்தான் இருக்கும்.

ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட்டிற்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்தாலே எரிந்து விழும் நடத்துனர்களைப் பார்த்து பழகியவர்களுக்கு, நாலரை ருபாய் டிக்கெட்டிற்கு 100 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் சில்லரை கொடுக்கும் எங்களூர் நடத்துனர்கள் ஆச்சரியமானவர்களாகத்தான் தெரிவார்கள்.  சில நேரங்களில் மூணரை ருபாய்க்கு 100 ரூபாய் கொடுக்கும் போது, நாளைக்கு 7 ருபாயா கொடுப்பா எனச் சொல்லியவர்களும் உண்டு.

பேருந்தில் ஏறியவுடன் ஹெட் ஃபோன் மாட்டிக்கொண்டு பக்கத்தில் இருப்பவர் பற்றிக்கூட கவலைப்படாமல் போய்க் கொண்டிருக்கும் நிகழ்காலத்தில் இந்த நினைவுகள் எனக்கே கூட ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் இன்னமும் கிராமத்தில் உள்ள நண்பர்கள், அன்று பேருந்தில் நடந்த சம்பவங்களை விவாதித்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள். சில மனிதர்கள் எப்போதும் மாறுவதில்லை.

கிராமத்து பேருந்து – சில நினைவுகள்