எது உண்மையான பாசம்?

சென்ற வாரம் வெள்ளிக்கிழமை, உடன் வேலை செய்யும் பெண், வலையகத்தில்  ஏதோ வண்ண கயிறுகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். என்ன‌  செய்கிறாயென‌க் கேட்டபோது, ரக்ஷா ப‌ந்த‌ன் திருவிழாவ‌ன்று தன் அண்ணனுக்குக் கட்ட‌‌ப் பொருத்த‌மான‌ ராக்கியைத் தேடிக்கொண்டிருப்ப‌தாக‌ சொன்னாள்.

ஒருவழியாக ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து என்னிடம் காட்டி, ‘எப்படி இருக்கு?’ எனக் கேட்ட போது, வழக்கம்போல என் கண் முதலில் என்ன விலை என்பதைத்தான் தேடியது. $18 (இந்தியாவில் வாங்க‌, ரூ.1000) என்ற விலையைப் பார்த்ததும், சற்றே அதிர்ச்சியானேன். என்னதான் இந்த பெண்களின் அநாவசிய செலவுகள் எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், ஒரு கலர் கயிற்றுக்கு 1000 ரூபாய் செலவளிக்கும் அளவுக்கு முட்டாள்களாக இருப்பார்கள் எனத் தெரியவில்லை.

ஒரு ராக்கிக்கு எதற்கு இவ்வளவு செலவு எனக் கேட்டபோது அவர்கள் சொன்ன பதில் இன்னுமொரு அதிர்ச்சி. ‘நாம எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அதிகமா செலவு செஞ்சு ராக்கி வாங்கிக் கட்டறமோ, அவ்வள‌வு அதிக விலையில் சகோதரனிடம் பரிசு வாங்கலாம், அதனால்தான்’, இதுதான் அவர்களின் பதில். சகோதரப் பாசத்தையும்கூட ஏதோ வியாபாரம்போல பார்க்கும் இந்த மனநிலையை எண்ணி வருத்தம் அடைவதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்னால்.

எவ்வளவு பேசிப் பார்த்தும், இந்த வியாபார உலகம் அவர்களிடம் உண்டாக்கி வைத்திருக்கும் மாயத்தோற்றத்தை போக்கமுடியவில்லை. சரி எப்படியோ தொலைந்து போங்கள் எனக்கூறிவிட்டு ஊருக்கு செல்ல பேருந்து ஏறினேன்.

ஓசூரில் இருந்து சேலத்துக்கு பயணிக்கையில், பக்கத்து சீட்டில் உட்கார்த்திருந்த பையன், ‘ஏங்க‌ சேலத்தில இருந்து மதுரைக்கு பஸ் இருக்குமில்ல? இங்கிட்டு இருந்து கெளம்பிற பஸ்ஸை விட்டுட்டேன்’ எனக் கேட்டான். ஓசூரில் ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தில் தொழிலாளியாக வேலை பார்க்கிறானாம்.

டிக்கெட்டிற்கு, வழக்கமாக வாங்குவதைவிட 5 ரூ அதிகமாக (சிறப்பு பேருந்தாம், அதெப்படி கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் எல்லா பேருந்தும் சிறப்பு பேருந்தாகிறது என்பது இன்றுவரை எனக்கு புரியவில்லை) வாங்க, ‘ஒரே பஸ்ஸில ஏறாமல் மாறி போறதிலயே அதிகக் காசு போகும், இதுல ஸ்பெஷல் பஸ்ஸுன்னு இவனுங்க வேற புடுங்கறானுங்க’ எனப் புலம்பிக்கொண்டே டிக்கெட் எடுத்த அவனிடம் பேச்சு கொடுத்ததில் அவன் சொன்ன‌ சில விஷயங்கள்.

‘மூணு நாலு மாசத்துக்கு பெறவு வீட்டுக்கு போறேன். சும்மா சும்மா வீட்டுக்கு போயிட்டு வந்தா வாங்கற சம்பளம் அதுக்கே சரியா போயிடும். அப்பறம் எப்புடி நாலு காசு பாக்கிறது? இப்பயே,  பாத்து நாளாச்சு ஊருக்கு ஒருவாட்டி வந்துட்டுபோன்னு தங்கச்சி கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருந்தா(ள்), அதுதான் போயி அந்த புள்ளய பாத்துட்டு வந்துபுடுவோம்னு போயிட்டு இருக்கேன்’.

கிறுக்குத்தனமாக நான், ‘ரக்ஷா பந்தனுக்கா?’ எனக்கேட்க அவன் என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்து, ‘அப்படீன்னா?’ என்றான். தேவையில்லாமல் அதைப்பற்றி பேசி என் கிறுக்குத்தனத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பாமல் ‘ஒண்ணுமில்லை’ எனக்கூறிப் பேச்சை மாற்றினேன்.

எனக்கென்னவோ அண்ணனுக்காக 1000ரூபாய்க்கு ராக்கி வாங்கியத் தங்கையின் பாசத்தில் தெரிந்த போலித்தனம், ரக்ஷா பந்தன் என்றால் என்னவென்றே தெரியாவிடினும், அண்ணனை பார்ப்பதே மகிழ்ச்சியான விஷயமாய் எண்ணும் அந்த முகம் தெரியாத மதுரைத் தங்கையின் பாசத்தில் தெரியவில்லை.

இது போன்ற உண்மையான பாசம் கிடைக்குமென்றால் ஏழையாக இருப்பதிலும் ஒரு மகிழ்ச்சி இருக்கத்தான் செய்கிறது. பணம் பெருகப்பெருகப் போலித்தனமும் பெருகுமென்றால், அந்தப் பணத்தை ஏன் விழுந்துவிழுந்து சம்பாதிக்க வேண்டும்?

Advertisements
எது உண்மையான பாசம்?