கிராமத்து பேருந்து – சில நினைவுகள்

சிறு வயதில் பேருந்தில் செல்வது என்பதே அலாதியான இன்பம். ஆனால் எங்கள் கிராமத்திலேயே 12ஆம் வகுப்பு வரை பள்ளி இருந்தால், பேருந்து பயணம் என்பது கல்லூரிக்கு போகும் வரை அரிதான ஒன்றே. 12 வயது வரை தனியாக பேருந்தில் பயணம் செய்ததில்லை நான். முதல்முறையாக தனியாக பேருந்தில் பயணம் செய்த போது ஏதோ மிகப் பெரிய சாதனை செய்ததைப் போன்ற ஒரு ஆனந்தம். இத்தனைக்கும் மிகப் பெரும் தொலைவெல்லாம் இல்லை. வெறும் 10கிமீ மட்டுமே. ஆனால் அந்த 10கிமீ தூர பயணத்தைப் பற்றி நாள் முழுக்க நண்பர்களிடம் பேச விஷயங்கள் இருந்தன.

கல்லூரிக்கு செல்ல ஆரம்பித்தது முதல் தினமும் பேருந்து பயணம் செய்யவேண்டியதாகியது. அந்த அரை மணி நேரப் பயணத்தில் பார்க்கும் நிகழ்வுகளை தனித்தனி சிறுகதைகளாகவே எழுதலாம்.

கவந்தப்பாடியில் இருந்து எங்கள் கிராமம் வழியாக பவானி செல்லும் K4. அந்த பேருந்துக்கு இரண்டு நிமிடம் முன்பு ஒரு அரசுப் பேருந்தும், இரண்டு நிமிடம் கழித்து ஒரு தனியார் பேருந்தும் இருந்ததால், இது எப்பவுமே கூட்டமில்லாமல்தான் வரும். எனவே நான்  பெரும்பாலான சமயம் இந்த பேருந்தில்தான் செல்வேன். பேருந்தின் நடத்துனர் அடிக்கடி, “என்னை வேற நல்ல ரூட்டுக்கு மாத்த மாட்டேங்கிறாங்க. இந்த ரூட்டுல பேட்டாவே வர மாட்டேங்குது” எனப் புலம்பினாலும், பஸ் பாஸுடன் ஏறும் என்னை ஒரு புன்னகையுடன் வரவேற்பார். பேருந்தை சிலநாட்கள் தவறவிட்டு, அடுத்த நாள் ஏறும் போதெல்லாம், “நேத்து ஏன் வரலை?” எனக் கேட்பார். 

சுமார் 5 வருடங்களுக்கு பிறகு இந்த முறை ஊருக்கு போயிருந்த போது அதே பேருந்தில் ஏறியபோது, அவரை மறுபடியும் சந்த்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இவ்வளவு நாளில் மறந்திருப்பார் என நினைத்தேன். என்னை பார்த்தவுடன் அதே சிநேகப் புன்னகையுடன் நலம் விசாரித்தார்.

எங்கள் கல்லூரிக்கு தினமும் பவானியில் இருந்து காலையில் சிறப்பு பேருந்து செல்லும். கல்லூரியில் படித்த நான்கு வருடங்களில் இந்த பேருந்தை தவறவிட்ட நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். சமீபத்தில் நண்பன் ஒருவனிடமிருந்து அழைப்பு. பல நாள் கழித்து திடீரென்று கூப்பிடுகிறானே என்னவென்று எடுத்தால், “மச்சான், ஊருக்கு வந்தேன் B16 பாத்தவுடனே ஞாபகம் வந்துது, அதுதான்டா கூப்பிட்டேன்” என்றான். இவனைப்போன்றே  பவானி பேருந்து நிலையத்திற்கு 8 மணிக்கு வந்து, 8:15க்கு வரும் இந்த பேருந்திற்காக காத்திருக்கும் 15நிமிடங்களில் பேசி நட்பான நண்பர்கள் பலர்.

B16  என்றவுடன் எனக்கு நினைவுக்கு வருவது அதன் நடத்துனர்களில் ஒருவர்தான். நான் சேர்ந்த முதல் வருடத்தில் இருந்து எங்களிடம் “கல்லூரி எப்படி?”, “இங்கு படித்தால் வேலை வாய்ப்புகள் எப்படி?” என்று விசாரித்த அவர், மூன்றாம் வருடத்தில் எங்களிடம் அவரது மகனை அறிமுகப்படுத்தி, “இவன் உங்க காலேஜில ஃபர்ஸ்ட் இயர் சேர்ந்திருக்கான்” என சொன்னபோது அவர் முகத்தில் தெரிந்த பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் இன்னும் என்னால் மறக்க முடியாது. ஒவ்வொரு முறை மகன் பணம் கேட்கும் போதும், முன்னால் உக்கார்ந்திருக்கும் அவனுக்கு தெரியாமல், “ஏப்ப இதுக்கு காசு கட்டணுமாமே? அப்படியா?” எனக் கேட்டுவிட்டு, தனது மகன் சொன்னது உண்மைதான் எனத் தெரியும்போது, “நான் கேட்டேன்னு அவன்கிட்ட சொல்லாதீங்க்கப்பா, வருத்தப்படுவான்” என சொல்லி நெகிழ வைப்பார்.

எங்கள் கிராமத்திலிருந்து ஈரோட்டுக்கு அரை மணி நேரத்திற்க்கு ஒரு பேருந்து புறப்படும். ஈரோட்டிற்கு வேலைக்கு செல்லும் அனைவரும் இவைகளில்தான் பயணிப்பர். இவை அனைத்தும் தனியார் பேருந்துகள் என்பதால் நடத்துனர்கள் பெரும்பாலும் இளைஞர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். கிராமத்திலிருந்து செல்லும் பல பெண்களுக்கு இவர்கள்தான் ஹீரோ. சிலபேர் தான் தினம் செல்லும் பேருந்தின் நடத்துனர்களையே திருமணமும் செய்தனர்.

இந்த பேருந்துகளில் செல்லும் நண்பர்கள் தினமும் சொல்லும் நிகழ்வுகளை வைத்து தனி திரைப்படமே எடுக்கலாம். இந்த பேருந்தில் நடத்துனராக இருக்கும் என் நண்பன் ஒருவனும் இதே போல் தன்னுடன் பேருந்தில் தினமும் கல்லூரிக்கு வந்த பெண்ணையே திருமணம் செய்துகொண்டான். எப்படிடா? எனக் கேட்டால், “தெரியல மச்சி, தினமும் என்கிட்ட டிக்கட் வாங்கறப்ப சிரிக்கும். கொஞ்ச நாளா நல்லா பேசவும் ஆரம்பிச்சிட்டோம். எல்லாரும் ஓட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அதுவே உண்மை ஆயிடுச்சு.” என்பான். காதல் என்றால் அப்படி இப்படி என உளறிக்கொட்டும் திரைப்படங்களைப் பார்த்து பழகிப்போன நமக்கு இது போன்ற எளிமையான எந்த சினிமாத்தனமும் இல்லாமல் ஜெயித்த காதல்கள் ஆச்சரியமான விஷயமாகத்தான் இருக்கும்.

ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட்டிற்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்தாலே எரிந்து விழும் நடத்துனர்களைப் பார்த்து பழகியவர்களுக்கு, நாலரை ருபாய் டிக்கெட்டிற்கு 100 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் சில்லரை கொடுக்கும் எங்களூர் நடத்துனர்கள் ஆச்சரியமானவர்களாகத்தான் தெரிவார்கள்.  சில நேரங்களில் மூணரை ருபாய்க்கு 100 ரூபாய் கொடுக்கும் போது, நாளைக்கு 7 ருபாயா கொடுப்பா எனச் சொல்லியவர்களும் உண்டு.

பேருந்தில் ஏறியவுடன் ஹெட் ஃபோன் மாட்டிக்கொண்டு பக்கத்தில் இருப்பவர் பற்றிக்கூட கவலைப்படாமல் போய்க் கொண்டிருக்கும் நிகழ்காலத்தில் இந்த நினைவுகள் எனக்கே கூட ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் இன்னமும் கிராமத்தில் உள்ள நண்பர்கள், அன்று பேருந்தில் நடந்த சம்பவங்களை விவாதித்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள். சில மனிதர்கள் எப்போதும் மாறுவதில்லை.

கிராமத்து பேருந்து – சில நினைவுகள்

எது உண்மையான பாசம்?

சென்ற வாரம் வெள்ளிக்கிழமை, உடன் வேலை செய்யும் பெண், வலையகத்தில்  ஏதோ வண்ண கயிறுகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். என்ன‌  செய்கிறாயென‌க் கேட்டபோது, ரக்ஷா ப‌ந்த‌ன் திருவிழாவ‌ன்று தன் அண்ணனுக்குக் கட்ட‌‌ப் பொருத்த‌மான‌ ராக்கியைத் தேடிக்கொண்டிருப்ப‌தாக‌ சொன்னாள்.

ஒருவழியாக ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து என்னிடம் காட்டி, ‘எப்படி இருக்கு?’ எனக் கேட்ட போது, வழக்கம்போல என் கண் முதலில் என்ன விலை என்பதைத்தான் தேடியது. $18 (இந்தியாவில் வாங்க‌, ரூ.1000) என்ற விலையைப் பார்த்ததும், சற்றே அதிர்ச்சியானேன். என்னதான் இந்த பெண்களின் அநாவசிய செலவுகள் எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், ஒரு கலர் கயிற்றுக்கு 1000 ரூபாய் செலவளிக்கும் அளவுக்கு முட்டாள்களாக இருப்பார்கள் எனத் தெரியவில்லை.

ஒரு ராக்கிக்கு எதற்கு இவ்வளவு செலவு எனக் கேட்டபோது அவர்கள் சொன்ன பதில் இன்னுமொரு அதிர்ச்சி. ‘நாம எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அதிகமா செலவு செஞ்சு ராக்கி வாங்கிக் கட்டறமோ, அவ்வள‌வு அதிக விலையில் சகோதரனிடம் பரிசு வாங்கலாம், அதனால்தான்’, இதுதான் அவர்களின் பதில். சகோதரப் பாசத்தையும்கூட ஏதோ வியாபாரம்போல பார்க்கும் இந்த மனநிலையை எண்ணி வருத்தம் அடைவதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்னால்.

எவ்வளவு பேசிப் பார்த்தும், இந்த வியாபார உலகம் அவர்களிடம் உண்டாக்கி வைத்திருக்கும் மாயத்தோற்றத்தை போக்கமுடியவில்லை. சரி எப்படியோ தொலைந்து போங்கள் எனக்கூறிவிட்டு ஊருக்கு செல்ல பேருந்து ஏறினேன்.

ஓசூரில் இருந்து சேலத்துக்கு பயணிக்கையில், பக்கத்து சீட்டில் உட்கார்த்திருந்த பையன், ‘ஏங்க‌ சேலத்தில இருந்து மதுரைக்கு பஸ் இருக்குமில்ல? இங்கிட்டு இருந்து கெளம்பிற பஸ்ஸை விட்டுட்டேன்’ எனக் கேட்டான். ஓசூரில் ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தில் தொழிலாளியாக வேலை பார்க்கிறானாம்.

டிக்கெட்டிற்கு, வழக்கமாக வாங்குவதைவிட 5 ரூ அதிகமாக (சிறப்பு பேருந்தாம், அதெப்படி கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் எல்லா பேருந்தும் சிறப்பு பேருந்தாகிறது என்பது இன்றுவரை எனக்கு புரியவில்லை) வாங்க, ‘ஒரே பஸ்ஸில ஏறாமல் மாறி போறதிலயே அதிகக் காசு போகும், இதுல ஸ்பெஷல் பஸ்ஸுன்னு இவனுங்க வேற புடுங்கறானுங்க’ எனப் புலம்பிக்கொண்டே டிக்கெட் எடுத்த அவனிடம் பேச்சு கொடுத்ததில் அவன் சொன்ன‌ சில விஷயங்கள்.

‘மூணு நாலு மாசத்துக்கு பெறவு வீட்டுக்கு போறேன். சும்மா சும்மா வீட்டுக்கு போயிட்டு வந்தா வாங்கற சம்பளம் அதுக்கே சரியா போயிடும். அப்பறம் எப்புடி நாலு காசு பாக்கிறது? இப்பயே,  பாத்து நாளாச்சு ஊருக்கு ஒருவாட்டி வந்துட்டுபோன்னு தங்கச்சி கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருந்தா(ள்), அதுதான் போயி அந்த புள்ளய பாத்துட்டு வந்துபுடுவோம்னு போயிட்டு இருக்கேன்’.

கிறுக்குத்தனமாக நான், ‘ரக்ஷா பந்தனுக்கா?’ எனக்கேட்க அவன் என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்து, ‘அப்படீன்னா?’ என்றான். தேவையில்லாமல் அதைப்பற்றி பேசி என் கிறுக்குத்தனத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பாமல் ‘ஒண்ணுமில்லை’ எனக்கூறிப் பேச்சை மாற்றினேன்.

எனக்கென்னவோ அண்ணனுக்காக 1000ரூபாய்க்கு ராக்கி வாங்கியத் தங்கையின் பாசத்தில் தெரிந்த போலித்தனம், ரக்ஷா பந்தன் என்றால் என்னவென்றே தெரியாவிடினும், அண்ணனை பார்ப்பதே மகிழ்ச்சியான விஷயமாய் எண்ணும் அந்த முகம் தெரியாத மதுரைத் தங்கையின் பாசத்தில் தெரியவில்லை.

இது போன்ற உண்மையான பாசம் கிடைக்குமென்றால் ஏழையாக இருப்பதிலும் ஒரு மகிழ்ச்சி இருக்கத்தான் செய்கிறது. பணம் பெருகப்பெருகப் போலித்தனமும் பெருகுமென்றால், அந்தப் பணத்தை ஏன் விழுந்துவிழுந்து சம்பாதிக்க வேண்டும்?

எது உண்மையான பாசம்?

எனதருமை வாக்காளப் பெருமக்களே!!

தேர்தல் ஜுரம் தமிழ்நாட்டில் மெல்ல மெல்ல பரவும் நிலையில் இந்த கோஷங்களை இனி நிறையக் கேட்கப் போகிறோம். தேர்தல் நெருங்கும் நேரத்தில் தேர்தலைப் பற்றிய எனது கருத்துக்களை பகிர ஒரு பதிவு.

ஒருபக்கம் திமுக. குடும்ப அரசியலில் மூழ்கிப்போன இவர்களின் குடும்ப ஆதிக்கம் இந்த முறை மிகத்தெளிவாக தெரிந்தது. சினிமா மூலம், சாதாரண மக்களுக்கும் இவர்களது ஆதிக்கம் தெளிவாகத் தெரிய இவர்களே காரணமாகிவிட்டனர். மேலும் இந்த காலேஜை கனிமொழி வாங்கிட்டாங்க, இந்த காலேஜை ஸ்டாலின் வாங்கிட்டார் என ஏகப்பட்ட வதந்திகள்(?) தமிழகமெங்கும். இதுமட்டுமில்லாமல் 2G ஊழல்வேறு. 2G ஊழல் கிராம மக்களுக்குப் புரியாது என திமுக நினைப்பதாக சமீபத்தில் ஒரு செய்திதாளில் படித்தேன். ‘ஏன் சார், 1,75,0000 கோடி ஊழல் எனச் சொன்னால் நம்ம மக்களுக்குப் புரியாதா என்ன? எப்படி நடந்துச்சுன்னு எல்லாம் யாரும் யோசிக்க மாட்டாங்க.’ இதெல்லாம் போக காங்கிரஸ். எனக்கு தெரிந்தவரை இவ்வளவு பிரச்சினைக்குப் பிறகும் காங்கிரஸின் பேச்சுக்கெல்லாம் திமுக தலையாட்டுவதற்கு 2G ஊழலைத் தவிர வேறெதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. எனக்குள்ள சந்தேகமெல்லாம், 63 தொகுதியில் போட்டியிட காங்கிரஸிடம் தலைவருங்க இருக்காங்களா?

அதிமுக, கம்யூனிஸ்ட், தேமுதிக, மதிமுக என பலகட்சி கூட்டணி. சீமான் ஆதரவு என அதிமுகவின் வெற்றிவாய்ப்பு பிரகாசம் எனப்பலரும் எண்ணும் வகையான நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருந்த நிலையில் ஜெயலலிதாவின் வழக்கமான நடவடிக்கைகள் அனைத்து சாதகங்களையும் கெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.  திமுகவின் ஊழல்களைப் பிரதானப்படுத்தி பிரச்சாரம் பண்ண அதிமுக ஒண்ணும் யோக்கியமானக் கட்சியில்லை. ‘இரண்டு பேருமே கொள்ளையடிக்கறவங்கதான். திமுக வந்தாலாவது கொஞ்சமாவது செய்வாங்க, இந்த அம்மா எதுவும் செய்யாது.’ என சொல்லுபவர்கள் நிறய பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன். தேமுதிகவுக்கு கிடைத்த 8% வாக்குகளும், திமுக, அதிமுக இரண்டையும் பிடிக்காதவர்கள் போட்டதே தவிர, விஜயகாந்தை பிடித்தவர்கள் போட்ட வாக்குகள் இல்லை என்பதை ஏன் பலபேர் புரிந்துகொள்ள மாட்டேன் என்கிறார்களென்று தெரியவில்லை. இலங்கைப் பிரச்சினையில் ஜெயலலிதா காட்டிய அக்கறை தேர்தலுக்கானது என்பதை காங்கிரஸுடன் கூட்டுசேர முயன்றதிலேயே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது

என்னைப் பொறுத்தவரை இரண்டு பேருமே உருப்படியில்லை. இரண்டுமே ஊழல் நிறைந்த கட்சிகள்தான். இரண்டும் தமிழர்களுக்காக எதுவும் செய்ததில்லை. இரண்டுக் கட்சிகளையும் பார்த்துப் பார்த்து சலிச்சுபோச்சு. மூன்றாவது அணி வரணும்னு ரொம்ப ஆசைப்பட்டவங்களில் நானும் ஒருவன். கடைசியா வைகோவாவது தனியா நிப்பாருன்னு நம்பினேன். மதிமுக தனித்து நின்று சீமான், நெடுமாறன் உள்ளிட்டவர்கள் ஆதரித்தால் ஓரளவு வாக்குகளைப் பெறுவார் என நினைத்தேன். அது நடக்காமல் போய்விட்டது.  ‘இரண்டு திருடர்களில், எவன் உன் வீட்டை கொள்ளையடிப்பது எனத் தேர்ந்தெடுக்க சொல்லும் தேர்தல்தான் இது‘ என்பது என் கருத்து.

இப்படி ஒரு நிலையில் கட்டாயம் வாக்களித்தே ஆகவேண்டுமா என்ன?  மூன்றில் ஒரு பங்கு வாக்காளர்கள் கூட வாக்களிக்கவில்லையென்றால் அந்த வாக்குப்பதிவே செல்லாது என சட்டம் இருக்கின்றது. எனவே, யாருமே வாக்களிக்காமல் புறக்கணித்தால் இந்தக் கட்சிகளுக்கு மக்களின் மனநிலையை புரியவைக்க முடியும். ஆனால் நம் மக்கள் செய்வார்களா? சந்தேகம்தான்.

49(O) இருக்கிறதே என சொல்லுபவர்களுக்கு ஒரு விஷயம். உங்க எலெக்ஷன் பூத்துக்கு போய் எல்லாக் கட்சிக்காரங்க முன்னாடியும் போய், எனக்கு 49(O) ஃபார்ம் கொடுங்கன்னு கேட்டுப் பாருங்க. எப்படியும் ஒரு கட்சிக்காரன் ஜெயிக்கத்தான் போறான். அவன் மூலமாக வரும் தொல்லைகளுக்கு பயந்துதான் பலரும் 49(O) போட நினைத்து வீட்டிலேயே இருந்துவிடுகிறார்கள். 49(O) வையும், வாக்கு இயந்திரத்தில் ஒரு பட்டனாக வைத்துப் பார்க்கட்டும். அப்புறம் தெரியும் இந்தக் கட்சிகளைப் பற்றி மக்கள் கொண்டிருக்கும் உண்மையான எண்ணங்கள்.

எனதருமை வாக்காளப் பெருமக்களே!!

பேருந்தில் பார்த்த ஒரு பெண்

அபூர்வமாக வாய்க்கும் பகல் பயணம் அது. வேலை காரணமாக பெரும்பாலும் இரவுப் பயணமே செய்யும் காலச்சூழலில், ஒரு முறை பகலில் பயணம் செய்யவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டிருந்தது. பகல் பயணத்தின் போது பேருந்துகள் பெரும்பாலும் சிறு நகரங்களுக்கும் செல்லும் என்பதால் நிறைய புது இடங்கள் தெரியவரும். இரவு அளிக்கும் இருட்டென்னும் ஆடையின்றி நிர்வாணமான இயற்கை, தன் அழகை அனைவரும் கண்டுகழிக்க அனுமதிக்கும் பகலில் பயணம் செய்வது உண்மையிலேயே நல்ல நிகழ்வுதான். பல விந்தை மனிதர்களையும் காணமுடிகிறதே.

பயணம் என்பதே ஒரு இனிமையான அனுபவம்தான். அது பேருந்தாக இருந்தாலும் சரி, ரயிலாக இருந்தாலும் சரி. விமானத்தில் இன்னும் பயணம் செய்ததில்லை என்பதால் அதைப் பற்றி எதுவும் சொல்ல முடியாது. ஆனாலும், பேருந்து பயணத்திலும், புகைவண்டி பயணத்திலும் சந்திக்கும் விதவிதமான மனிதர்களையும், காணும் பல அற்புத காட்சிகளையும் விமானத்தில் செல்லும்போது நிச்சயம் காண‌முடியாது.

பெரும்பாலும் சொந்த ஊருக்கு பேருந்து பயணமே. முன்பதிவு செய்து செல்வதில்லை. இதற்கு முக்கிய காரணம் மேற்சொன்னவைதான். முன்பதிவு செய்து பிரயாணிக்கும்போது ஏறுமிடம், இறங்குமிடம் தவிர வேறு தெரிவதில்லை. அந்த மாதிரி பயணத்தில் பார்த்த ஒரு விந்தையான பெண்ணை பற்றிய பதிவுதான் இது.

அழகிய பெண் அவள். உலக அழகியையெல்லாம் உதாரணமாகக் கொள்ளத் தேவையில்லை. பார்த்தவுடன் இன்னொருமுறை திரும்பி பார்க்க வைக்கும் அளவுக்கு இலட்சணமான பெண். பெங்களூரிலிருந்து சேலம் செல்கிற பேருந்தில் கிருஷ்ணகிரியில் ஏறினாள். இவளுடன் சேலம் வரை ஒரே பேருந்தில் பிரயாணிக்கிறோம் என்ற எண்ணமே மகிழ்ச்சியை அளிக்கும் வண்ணம் கலையாக இருந்தாள்.

அவளுடைய தந்தைக்கும் தன் மகளைப் பற்றிய என் போன்றவர்களின் எண்ணங்கள் தெரிந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன். நடக்கவே சிரம‌ப்பட்ட போதிலும் பேருந்தில் ஏறி, அவள் எங்கு அமரவேண்டும், எங்கு அமர்ந்தால் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்பது வரை பார்த்து பார்த்து ஓரிடத்தில் அமர வைத்துவிட்டு, கீழிறங்கினார். கீழிறங்கியும் சென்ற பாடில்லை. அவள் அமர்ந்திருந்த இருக்கையின் சாளரத்தின் அருகே நின்றவாரு மகளுக்கு அறிவரைகளை வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். தந்தைக்கே உரிய அக்கறையுடன் அவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்த‌ அறிவுரைகளைக் கேட்டபோது, அந்தப் பெண் இப்போதுதான் முதல்முறையாக தனியாக செல்கிறாள் எனத் தோன்றியது.

ஒரு வழியாக பேருந்து கிளம்பி கிருஷ்ண‌கிரி எல்லையைத் தாண்டியவுடன், அந்தப் பெண் படபடவென பின்னால் வந்தாள். நான் ஒரு வேளை எதையாவது மறந்துவிட்டாளோ என்னவோ என பார்த்தபோது, எனக்கு சற்று முன்னால் இருந்த பையனுடன் உட்கார்ந்துகொண்டு, சேலம் வரும் வரை ஒரே கொஞ்சலும், கெஞ்சலுமாக பேருந்தில் அனைவருக்கும் தெரியும்படி, விளையாடிக் கொண்டு வந்தனர்.

என்னைப் போல, அவள் ஏறிய போதும், அவள் அப்பாவிடம் பேசிய போதும் கவனித்த இன்னும் சிலரும், நகர எல்லையைத் தாண்டியவுடன் அவளின் அடக்கமும், பணிவும் எங்கே போனது எனத் தெரியாமல் என்னைப் போலவே திகைத்திருந்திருந்தனர். பாவம் அவளின் தந்தை. இவளின் நடிப்புத் தெரியாமல், இவள் செல்லுமிடத்திற்கு சென்றுவிட்ட செய்திவரும் வரை தவித்துக்கொண்டு இருந்திருப்பார்.

புகைப்படத்திற்கு நன்றி : Flickr.com மற்றும் புகைப்படக் கலைஞர்

பேருந்தில் பார்த்த ஒரு பெண்

வலை விரிப்பவர்களுக்காக வலையுலகின் ஒரு போராட்டம் #TNFISHERMAN

ஆஸ்திரேலியாவில் இந்திய மாணவனுக்கு பிரச்சினையா, உடனே ஓடுகிறார் நம் வெளியுறவு அமைச்சர். இனி எந்த மாணவனுக்கும் எந்த பிரச்சினையும் ஏற்படக்கூடாது என உறுதியாக எச்சரிக்கை விடுப்பதோடு அதை நடைமுறைப் படுத்த தேவையான அனைத்தையும் செய்கிறார். இந்திய மீடியாவில் ஒரு மாதத்திற்கு இதுதான் செய்தி. எங்கெங்கும் போராட்டம், இந்தியாவே கிளர்ச்சியடைவதாய் காட்டப்படும் செய்திகள்.

அமெரிக்காவில் சட்டவிரோதமாக செயல்பட்ட பலகலைக்கழகத்தில் படிக்க சென்றிருந்த மாணவர்களை வேறு கல்லூரியில் சேரும்வரை எந்த தவறுகளிலும் ஈடுபடாமல் இருக்க கண்காணிக்கும் வகையில் ஒரு கருவியை மாட்டியது அவர்கள் அரசு. உடனே இந்தியர்களுக்கே அவமானம், இந்தியாவுக்கே அவமானம். இந்தியர்கள் கொதித்தெழுகிறார்கள் என செய்தி ஒளிபரப்பும் மீடியாக்கள், இந்திய அரசாங்கம் தேவையான நடவடிக்கை எடுத்தவுடன்தான் அமைதியாகின்றன.

பாகிஸ்தானில் சீக்கியர்களுக்கு பிரச்சினை எனும்போதும், ஃபிரான்ஸில் அவர்கள் நாட்டுக் குடிமகனாக வாழும் சீக்கியர்கள் டர்பன் அணியக்கூடாது என தடை அறிவிப்பு யோசனை வந்த போதிலும், நமது பிரதமர் உடனே குரல் கொடுக்கிறார்.

ஆனால் இங்கே இந்தியாவில் வாழும் ஏழை இந்தியக் குடிமகனான மீனவனை நமது நட்பு நாடு, நல்லுறவு நாடு என சொல்லப்படும் இலங்கை கடற்படையினர் கொன்று குவிக்கின்றனர், கேட்பதற்கு இந்த அரசுக்கு திராணியில்லை. தமிழினத் தலைவர் என சொல்லிக்கொல்லும் நமது முதல்வரோ, ஒரு கடிதம் அனுப்பிவிட்டு, இழப்பீட்டுத் தொகை அதிகரித்து வழங்கிவிட்டால் பிரச்சினை முடிந்ததாக இருந்து கொள்கிறார்.

ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தில் தன் கட்சிக்கார ராசாவை காப்பாற்றவும், தேர்தல் சீட்டுப் பிரிப்பு சம்பந்தமாகவும் எத்தனை முறை வேண்டுமானால் டெல்லி செல்லமுடியும் இவரால். ஆனால் தமிழர் பிரச்சினையில், கடிதமோ தந்தியோ போதும். அதில் கூட இவர் கெஞ்சிதான் கேட்டுக்கொள்வார். அடித்துக் கேட்டால், இவர் கட்சிக்காரர்கள் அடித்ததையெல்லாம் காப்பாற்றமுடியாதே என்ற பயம் காரணம் என நினைக்கிறேன்.

எதிர்க்கட்சி மீதும் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. அவர்கள் ஆட்சியில் இருந்தபோதும் இது போன்ற விஷயங்கள் நடந்து கொண்டுதானிருந்தன. அவர் ஆட்சியிலிருந்தால், இந்த பிரச்சினைக்கெல்லாம் காரணமே பிரபாகரனும், விடுதலை புலிகளும்தான் என இப்போதும் கூறுவார்.

தமிழர்களின் பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு. அந்த எல்லையை இந்திய அரசாங்கமும், சிங்கள கப்பற்படையினரும் தாண்டிவிட்டனர். இனியும் இந்த அரசாங்கம் எதுவும் செய்யும் என நம்பி பயனில்லை என உணர்ந்த நாம், அரசுக்கும் இதை உணர வைக்க வேண்டியது அவசியம்.

வட இந்தியர்களுக்கு வெளி நாடுகளில் சிறு பிரச்சினை என்றாலும் அதை நாள் முழுக்க ஒளிபரப்பி அரசின் கவனத்தை ஈர்க்க வைக்கும் இந்திய ஊடகங்கள் எதுவும் மீனவர் பிரச்சினையை பல நேரங்களில் ஒரு நிமிட செய்தியாகக் கூட சொல்லவில்லை.

எனவே இந்த பிரச்சினையின் தீவிரத்தை இனியும் உணரவைக்காமல் இருப்பது தவறென உணர்ந்த நண்பர்கள் சிலரின் முயற்சிதான் இந்த டிவிட்டர் மற்றும் வலையுலக பிரச்சாரம். #TNFISHERMAN என்ற குறிசொல்லுடன் உங்களின் கருத்துக்களை டிவிட்டரில் சொல்லுங்கள். இந்த முயற்சிக்கு ஏற்கனவே சற்று பலன் கிடைத்திருக்கிறது. வட இந்திய ஊடகங்கள் பலவற்றில் இந்த பிரச்சினை பற்றிய செய்தியை காணமுடிகிறது இப்போது. இதுவரை இதை செய்யாதவர்கள் உடனடியாக உங்கள் எதிர்ப்புக‌ளை #TNFISHERMAN குறிச்சொல்லுடன் டிவிட்டரில் பதியுங்கள்.

ஒரு காஷ்மீரி கொல்லப்பட்டாலும், ஊரே திரண்டு போராடும் அவர்களின் கோபத்தில் ஒரு பகுதியாவது நமக்கு இருக்க வேண்டும். அவர்களைப்போல உடனடியாக வன்முறையில் இறங்கத் தேவையில்லை. முதலில் அறவழியில் பிரச்சினையின் முக்கியத்துவத்தை அரசுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் உணர்த்தும் முயற்சிதான் இது. உங்களால் ஆனதை செய்யுங்கள்.

மேலும் விபரங்களுக்கு: http://www.savetnfisherman.org/

                                                        http://savetnfisherman.blogspot.com/

வலை விரிப்பவர்களுக்காக வலையுலகின் ஒரு போராட்டம் #TNFISHERMAN

எதற்காக பந்த்?

புத்தாண்டு யாருக்கு எப்படியோ என் வலைப்பதிவுக்கு சரியானதாக இல்லை. இந்த ஆண்டின் முதல் இடுகையே இதுதான்.

கடந்த சனிக்கிழமை, இங்கே பெங்களூரில் வேலை நிறுத்தம். ஆளுங்கட்சியின் பந்த் என்பதால் அரசு பேருந்துகளும் ஓடவில்லை. நான் கேள்விப்பட்டவரை வேலைநிறுத்தம் என்பது அரசு அல்லது அதிகார வர்க்கத்தினரின் செயலை எதிர்த்து பொது மக்கள் நடத்தும் ஒரு போராட்டம். ஆனால் இப்போதெல்லாம் அரசே இந்த போராட்டத்தை நடத்துவது கேலிக்கூத்து.

அதுவும் ஏதாவது நியாமான காரணங்களுக்காக மத்திய அரசை எதிர்த்து போராட்டம் நடத்தியிருந்தால் கூட பரவாயில்லை. அதுவுமில்லை. எடியூரப்பாவின் ஊழலை விசாரிக்க ஆளுனர் அனுமதி கொடுத்ததில் எந்த தவறும் இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை.

போராட்டத்தின் போது ஒரு பாஜக நிர்வாகி சொல்லுகிறார், ‘இப்படியே போனால், நாளை ஒரு சாதாரண ஆள் கூட முதலமைச்சர் மீது வழக்கு போட முடியும். இது நடக்க கூடாது’.

முதலமைச்சர் என்றால் அவர் இப்படிப்பட்ட விசாரணைக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவரா? அந்த சாதாரண மனிதனின் ஓட்டுக்கள்தானே இவரை முதல்வர் ஆக்கியது.

இந்திய அரசியல் கட்சிகளின் சந்தர்ப்பவாத செயல்களை, பாஜக இந்த விவகாரம் மூலம் சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு பக்கம், ஆதர்ஷ் ஊழல், ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் போன்றவற்றில் அமைச்சர்கள் மேல் விசாரணை கோரும் இவர்கள், இங்கே விசாரணை என்றால் மட்டும், பந்த் என்ற பெயரில் வன்முறையை அரங்கேற்றுகின்றனர்.

இந்த இலட்சணத்தில், சமீபத்தில் நடந்த உள்ளாட்சி தேர்தலிலும் இவர்கள்தான் வெற்றியடைந்துள்ளனர். இது போன்ற கட்சிகளின் உண்மை முகத்தை எப்போதுதான் மக்கள் புரிந்துகொள்ள போகின்றனரோ, தெரியவில்லை.

கன்னட நண்பர் ஒருவர் சொன்னார், ‘இவர்களை புரிந்துகொண்டு மட்டும் என்ன ஆகப் போகிறது. இவர்களுக்கு மாற்று என இருப்பவர்கள் இவர்களை விட மோசமானவர்களாகத்தானே இருக்கிறார்கள்’ என்று. உண்மைதான். காங்கிரஸும், மஜதவும் பாஜகவிற்கு துளியும் சளைத்தவர்கள் இல்லை. வாழ்க ஜனநாயகம்.

எதற்காக பந்த்?

நான் கவிதை எழுதப் போறேன்

‘நான் கவிதை எழுதப் போறேன்.’

‘எதுக்கு உனக்கு இந்த வெட்டி வேலை. உனக்கு எது வருமோ அதைப் செய்ய‌வேண்டியதுதான?’

‘எவ்வளவு நாளைக்குத்தான் மொக்கை மொக்கையா எழுதறது. என் பதிவை படிக்கிற சிலரும் இனிமேல் வரமாட்டாங்க. அதனால், கவிதை எழுதலாம்ன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். கவிதை எழுதறவங்க பதிவையெல்லாம் பார்த்திருக்கேன். ஒரு நாலுவரி நச்சுன்னு எழுதிட்டு, தினம் ஒரு பதிவு போட்டுடறாங்க. நம்மள மாதிரி மொக்கை போடறவங்கதான் புதுசு புதுசா யோசிக்க வேண்டியிருக்கு’

‘சரி.. எங்க ஒரு கவிதை சொல்லு பார்ப்போம்’

‘நீ காற்று, நான் மரம் என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டுவேன்’

‘டேய் பரதேசி நாயே, இது சினிமா பாட்டுடா. இப்படியெல்லாம் காப்பியடிச்ச, அட்ரஸ் கண்டுபிடிச்சு வந்து அடிச்சுட்டு போவாங்க‌’

‘அய்யய்யோ, அப்ப கவிதை வரணும்ன்னா என்ன பண்ணனும்’

‘காதலிக்கணும்ன்னு பல பேரு சொல்லறாங்க‌’

‘சரி, அப்ப நான் காதலிக்க போறேன்’

‘காதலிக்க போறீயா? உன் முகத்தை என்னிக்காவது கண்ணாடியில பார்த்திருக்கியா. அப்படியே முகம் ஒரு பிரச்சினை இல்லைன்னாலும், பார்க்கிற பொண்ணையெல்லாம் கேவலமா ஓட்டிட்டு இருந்தா எந்த பொண்ணு உன்னை லவ்வும்’

‘அதுவும் சரிதான், ஓகே இனிமேல் சிறுகதை எழுதப்போறேன்.’

‘சிறுகதையா. இப்ப கதை எழுதறதெல்லாம் சாதாரண விஷயமில்லை. யாருக்கும் புரியாத மாதிரி எழுதினால்தான் எழுத்தாளர்னே ஒத்துக்கிறாங்க. எதேதோ பின் நவீனம், முன் நவீனம்ன்னு எல்லாம் பேசறாங்க. உனக்கு ஒழுங்கா தமிழில் தப்பில்லாம டைப் அடிக்கவே வராது. இதுல இதெல்லாம் தெரிஞ்சிக்கிட்டு நீ கதை எழுத ஆரம்பிக்கறதுக்குள்ள, புதுசா எதாவது நவீனம் வந்துடும். எதுக்கு உனக்கு இந்த வேண்டாத வேலை?’

‘அப்ப இருக்கறதிலயே ஜாலியான வேலை. சினிமா பார்த்து விமர்சனம் எழுதப் போறேன்’

‘என்னது ஜாலியான வேலையா. விமர்சனம் எழுதறவங்களைப் போயி கேட்டு பாரு. அடிச்சு பிடிச்சு மொக்கை படம்னாலும் மொத நாளே பார்த்து விமர்சனம் எழுதினால்தான் மரியாதை. அதுவும் தமிழ் படங்களை விமர்சனம் பண்ணறதுக்கு முன்னாடி அந்த படம் எந்த உலக மொழிப் படத்திலிருந்து காப்பி அடிச்சிருந்தாலும், அந்த படத்தையும் பார்த்துட்டு இரண்டுக்கும் உள்ள வித்தியாசங்களை சொல்லணும். படத்தில் ஒவ்வொரு சீன்லயும் கேமரா ஆங்கிள் எப்படி இருந்துச்சு, எடிட்டிங் எப்படின்னு டைரக்டரை விட தெளிவா பார்த்துட்டு விமர்சனம் எழுதணும்.’

‘அய்யய்யோ இது இவ்வளவு கஷ்டமா? அப்ப இனிமேல் மொக்கை போடப் போறேன். ஆனால் இனிமேலும் இதைப் படிப்பாங்களா?’

‘இவ்வளவு நாளூம் அதைத்தான பண்ணிக்கிட்டு இருக்க. அதையும் மீறி நீ எதையாவது உருப்படியா எழுதித் தொலைக்க மாட்டியான்னு நம்பி இவ்வளவு பேரு படிக்கலையா. அதே மாதிரி இதையும் படிப்பாங்க. கவலைப்படாத. ஹலோ படிப்பீங்க தான‌?’

நான் கவிதை எழுதப் போறேன்