திருட்டுப்பயல்

சின்ன வயதில் நடந்த சில சம்பவங்களை நினைத்துப்  பார்க்கும் சுகமே தனி. அதிலும் சில விஷயங்களை இப்போ நினைக்கும் போது, நமக்கே சிரிப்பு வரும். அந்த நினைவுகளில் ஒன்று இங்கே.

அப்போ நான் ரெண்டாவது படிச்சுட்டு இருந்தேன். ஒரு நாள் பள்ளிக்கு கிளம்பும்போது ஒரு அஞ்சு ரூபா தாள் யார் கண்ணிலையும் படாம  அனாதையா  கெடந்தது. அப்போவெல்லாம்  50 காசே பெரிய விஷயம். எடுத்து சட்டைப்பையில் வச்சிக்கிட்டு போய்ட்டேன்.

போனவன் ஒழுங்கா நான் மட்டும் அதுல ஏதாவது வாங்கி சாப்பிட்டு இருக்கலாம். ஏதோ பெரிய கொடை வள்ளல் மாதிரி  நண்பர்களையெல்லாம் கூட்டிட்டு போய் காலி பண்ணிட்டோம். எங்க குரூப்ல ரெண்டு பொண்ணுங்க என் தெரு. அதனால என் தங்கையை நல்லா தெரியும். நேரா அவளிடம் போய் ‘உங்க அண்ணன் எங்களுக்கு மிட்டாய் எவாங்கி தந்தானே’ன்னு போற வழியில  போட்டு கொடுத்துட்டு  போய்ட்டாளுங்க.

என் தங்கை எப்படின்னா, ‘எப்படா இவன் மாட்டுவான்?’ என எதிர்பாத்துக்கிட்டு இருக்கிறவ.  இந்த ஒரு விஷயம் போதாதா? நேரா வீட்டில போய் சொல்லிட்டா. அப்புறம் என்ன, விசாரணை கமிஷன், அடி, இனிமே எடுக்க மாட்டேன்னு ஒரு சத்தியம்.

இப்போ என் அம்மாக்கிட்ட ‘ஒரு அஞ்சு ரூபாய்க்கு என்ன அவ்வளோ அடி அடிச்சீங்க இல்ல?’ ன்னு கேட்டால், ‘அப்படி அடிச்சதாலதான்  அதுக்கப்புறம் எப்பவும் நீ அந்த மாதிரி பண்ணல’ ன்னு சொல்லுவாங்க.

ஆனால்  உண்மையில் இதிலிருந்து கத்துக்கிட்ட விஷயம். கண்டிப்பா வீட்டுக்கு தெரியாம காசு எடுக்க கூடாதுங்கறது எல்லாம் இல்ல. காசு எடுத்துட்டு போனா யாருக்கும் தெரியாம நாம மட்டும் செலவு பண்ணனும். பெரிய வள்ளல் வேலை எல்லாம் பாக்க கூடாதுங்கறதுதான். 🙂 .

Advertisements
திருட்டுப்பயல்

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s