ஒரு காதல் கதை – பகுதி 2

முதல் பகுதியை படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

“எவ்வளோ நேரம் கையை பிடிச்சுட்டு இருக்கிற மாதிரி ஐடியா?”

  “இந்த வாழ்க்கை முழுக்க..”

 எப்படி எனக்கு தைரியம் வந்ததென்றே தெரியவில்லை. ஒருவேளை அவள் ஸ்பரிசத்தால் இருக்கலாம். எப்படியோ மனதில் இருந்ததை அவளிடம் சொல்லியாயிற்று என்று ஒரு திருப்தி. ஆனால் அவளோ எதுவும் சொல்லாமல் ஓடிவிட்டாள்.

 எனக்கோ இருப்பு கொள்ளவில்லை. அந்த வாரம் முழுக்க என்னை தவிர்த்து வந்தாள். அந்த சனிக்கிழமை, எனக்கு கட்டை பிரித்தார்கள். வீடிற்கு வந்தவுடன், கோவிலுக்கு சென்று வருகிறேன் என்று கூறிவிட்டு, அவள் வாரா வாரம் செல்லும் அழகர் கோவிலுக்கு சென்றேன். அவள் மஞ்சள் நிற தாவணியில் பளிச்சென்று தெரிந்தாள். எவ்வளவு பேர் இருந்தாலும், நம்மவளை பார்ப்பது நமக்கு எளிது தானே.

 நல்லவேளையாக அவள் தனித்து இருந்தாள். அவளிடம் சென்று, “என்ன ஆச்சு. ஏன் எங்கிட்ட பேச மாட்டேங்கர? புடிக்கலைன்னு பொய் சொல்லாத, எனக்கு தெரியும் என்னை உனக்கு புடிச்சிருக்குன்னு”. என சொல்லிமுடித்த போது,  எனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது, ஏன் தைரியத்தை எண்ணி.

 அவளோ, தலை குனிந்தவாறே, “இதெல்லாம் ஒத்து வராது. எங்க வீட்டுக்கு தெரிஞ்சா வெட்டி போட்டுருவாங்க”, என்றாள்.

 நான், “அதெல்லாம் ஆறு வருசத்துக்கு அப்புறம், நான் நல்ல நெலமைக்கு வந்ததுக்கு அப்புறம் உங்க வீட்டில வந்து பொண்ணு கேட்டா குடுக்காமயா போய்டுவாங்க?” என கேட்க, அவள் எதுவும் பேசாமல் நின்றிருந்தாள். 

 “இங்க பாரு நந்தினி, எனக்கு தெரிய வேண்டியதெல்லாம், உனக்கும் என்னை புடிச்சிருக்கா, இல்லையாங்கறதுதான். அஞ்சு ஆறு வருசத்துக்கு அப்புறம் நடக்க போறத பத்தி இப்போ பேசி ஒண்ணும் ஆக போறதில்ல”.

 அவள், “பிடிச்சுருக்கு” எனச்சொன்ன போது என் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை.

 அன்றிலிருந்து, பள்ளி முடியும் வரை நாங்கள் இந்த உலகிலேயே இல்லை. வகுப்பு முழுவதும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டும், மற்ற நேரங்களில் பேசிக்கொண்டும், வீட்டில் இருக்கும்போது அவளை நினைத்துகொண்டும் நாட்கள் கடந்தன.

 அந்த நாட்களில் எல்லாம், அப்பாவின் கனவு, என் எதிர்காலம் எதுவும் ஞாபகம் இல்லை, எல்லாம் நந்தினி தான். அவளுடைய புத்தங்களிலும் பல இடங்களில் மறைவாக ஆதித்தன் எனும் என் பெயரை பார்க்கும் போது மனம் துள்ளி குதிக்கும்.

 எப்போது +1 முடித்தேன் என்றே ஞாபகம் இல்லை, அதற்குள் +2 பொது தேர்வு வந்து விட்டிருந்தது. வகுப்பில் முதல் மாணவனாக இருந்த நான் சராசரி மாணவனாகி பல நாட்கள் ஆகியிருந்தன. ஸ்டடி ஹாலிடேஸ் எல்லாம் அவள் ஞாபமாகவே கழிந்தது. சனிக்கிழமைகளில், கோவிலில் அவளை சந்தித்த போது, இதையே அவளும் சொல்லி என் காதலை மேலும் வலுப்படுத்தினாள்.   

பொது தேர்வு முடிந்து, கொடுமையான விடுமுறைக்காலமும் கடந்து, என் தேர்வு முடிவு நாள் வந்தது. 700 மதிப்பெண்கள் எடுத்திருந்தேன் நான்.   வீட்டில் அனைவரும் வருத்தப்பட்டாலும் யாரும் என்னை திட்டவில்லை, எப்போதும்போல. பள்ளி சென்ற போதுதான் தெரிந்தது அவளும் 700 மதிப்பெண்கள் என்று. ஏன் என்று தெரியாமல் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சி.

 அதற்க்கு பின் நடந்தது நாங்கள் எதிர்பாராத ஒண்டு. ஏன் தந்தை பலரை பிடித்து, கடன் எல்லாம் வாங்கி என்னை சென்னையில் உள்ள ஒரு தனியார் கல்லூரியில் BE சேர்த்துவிட்டார். நந்தினியின் தந்தையோ சிரமமெல்லாம் படாமல் அவளை மதுரையிலேயே BSc சேர்த்து விட, எங்கள் பிரிவு தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகி விட்டிருந்தது.

 நல்லவேளையாக, அப்போது இருவரும் மொபைல் போன்கள் வைத்திருந்ததால் Airtel CUG தயவில், எங்கள் காதல் தினமும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருந்தது.  

மூன்று வருடங்களில் அவள் படிப்பு முடிய, நானோ 10 அர்ரியருடன், இறுதி ஆண்டில் இருந்தேன், நான்கு ஆண்டுகளில் படிப்பை முடிப்பேனா என்பது கூட தெரியாமல்.  இருந்தும் ஏன் மகிழ்ச்சிக்கு குறைவில்லை. அவள் இருக்கும் வரை என்ன கவலை?.

 திடீரென்று ஒரு நாள் அவளிடம் இருந்து அழைப்பு அதுவும் பகலில். (படிப்பு முடிந்தவுடன் எங்கள் உரையாடல்கள் இரவில் அவள் வீட்டில் அனைவரும் உறங்கியவுடன் தான் நடந்துகொண்டிருந்தது). 

 “ஆதி, உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்”.

“சொல்லு நந்தினி”.

“எங்க வீட்டில எனக்கு மாப்பிள பாக்கிறாங்க”.

“எப்படியாவது ஒரு வருஷம் தள்ளி போடு நந்தினி, அதுக்குள்ள என் படிப்பை எப்படியாவது முடிச்சுடுவேன்”.

 “படிப்பை முடிச்சா போதுமா ஆதி? எங்க வீட்டில நல்ல செட்டில் ஆனவனான்னு பாக்க மாட்டாங்களா?”

“என்ன சொல்லற நந்தினி? கண்டிப்பா முடிச்சு ஒரு வருசத்தில வேலை கெடச்சுடும். நீதான் உங்க வீட்டில பேசி சம்மதிக்க வைக்கணும்”

“கண்டிப்பா வேலை இல்லாத ஒருத்தன எங்க வீட்டில ஏத்துக்க மாட்டங்க..”

நான் அதிர்ச்சி ஆனேன். இப்படி ஒரு பதிலை அவளிடமிருந்து நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. இருந்தும் நான் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை.

“அப்போ ஒரே வழிதான். எப்படியாவது ஒரு வருஷம் தள்ளி போடு. அப்புறம் ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். நல்ல வேலை கெடச்சு செட்டில் ஆனதுக்கு அப்புறம் வீட்டில பொய் நின்னா ஏத்துப்பாங்க தான?”

“விளையாடறியா ஆதி. ஒரு வேலையும் இல்லாம ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா , சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்ணறது?”  

“அப்போ என்னதான் பண்ணலாம்னு நீயே சொல்லு”   

“ஒரே வழிதான் இருக்கு ஆதி, நாம நம்ம காதல மறந்திடறதுதான் சரின்னு தோணுது..”

“நந்தினி.. என்ன சொல்லறே? என் வாழ்க்கையே நீதான்னு நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்”

 “பிரக்டிகலா யோசி ஆதி. நான் நேத்து நைட்டே இத முடிவு பண்ணிட்டேன்.. அத சொல்லத்தான் இப்போ கூப்பிட்டேன். மறுபடியும் காதல் அது இதுன்னு எனக்கு தொல்லை குடுக்க மாட்டன்னு நம்பறேன். பை”. சொல்லிவிட்டு போனை கட் பண்ணிவிட்டாள்.

அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டு திரும்ப அழைத்த போது, மொபைல் சுவிட்ச் ஆப் ஆகியிருந்தது. அவள் கேட்டுக்கொண்டபடி அவ வீட்டுக்கெல்லாம் போகவில்லை. அவள் வீட்டுக்கென்ன, மதுரைக்கே போகவில்லை. இந்த பிரச்சினையில் மேலும் நான்கு பேப்பர் அர்ரியர் கணக்கில் சேர்ந்தது. செமஸ்டர் லீவில் மதுரை சென்ற போது நண்பர்கள் மூலம் அவளை பற்றிய தகவல் தெரிந்து கொள்ள முயன்றேன். நந்தினி பற்றி எந்த நண்பனிடமும் தகவல் இல்லை.  இதற்கிடையே, அப்பா உடல்நிலை சரியில்லாமல் போக, என் கடமையை உணர்ந்தேன். திரும்பி  சென்னை வந்த போது புது மனிதனாக வந்தேன்.

அவளை மறக்க முடியவில்லை என்றாலும், அவள் சுட்டிக்காட்டிய குறை என்னை படிக்க வைத்தது. அனைவரும் ஆச்சர்யப்படும் விதமாக அனைத்து பேப்பர்களையும் கடைசி செமஸ்டரில்  முடித்தேன். முடித்து வந்த மூன்று மாதங்களில் ஒரு MNC -யில் வேலை கிடைக்க வீட்டில் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி.  

என்ன நடந்த போதும் அவளை மறக்க முடியவில்லை. ‘இது போல, வாழ்க்கையில் நீ நல்ல நிலைக்கு வரத்தான் அப்படி பேசினேன்’ என்று சொல்லி, என்னை பார்க்க வருவாள் என கனவுகளுடன் வாழ்ந்து வந்தேன்.

இப்படியாக அவள் நினைவுகளுடன் காலத்தை கழித்துக்கொண்டிருந்த போது ஒரு நாள், facebook நண்பர் பரிந்துரையில் அவளின் பெயர் பார்த்தவுடன், என்னையுமறியாமல் கை அவளை க்ளிக்கியது. உள்ளே குழந்தையுடன் அவள் புகைப்படம். லண்டனில் இருக்கிறாளாம்.

ஊரிலிருந்து தந்தை அழைத்தார். கல்யாணத்துக்கு பெண் பார்க்க முடிவு செயதிருப்பதாய்.

 ‘மனதில் இருப்பவள் வெளியேறும் நாள் வரை பொறுங்கள்’ என கூற நினைத்து முடியாமல், “ரெண்டு மூணு வருஷம் ஆகட்டும்”, என்று கூறி அழைப்பை துண்டித்தேன்.

Advertisements
ஒரு காதல் கதை – பகுதி 2

5 thoughts on “ஒரு காதல் கதை – பகுதி 2

  1. // ’மனதில் இருப்பவள் வெளியேறும் நாள் வரை பொறுங்கள்’ என கூற நினைத்து முடியாமல், “ரெண்டு மூணு வருஷம் ஆகட்டும்”, என்று கூறி அழைப்பை துண்டித்தேன்//

    மிகவும் ரசித்துப்படித்தேன். வாழ்த்துக்கள். கடைசிவரை அழகு

  2. //‘இது போல, வாழ்க்கையில் நீ நல்ல நிலைக்கு வரத்தான் அப்படி பேசினேன்’ என்று சொல்லி, என்னை பார்க்க வருவாள் என கனவுகளுடன் வாழ்ந்து வந்தேன்.//
    // ’மனதில் இருப்பவள் வெளியேறும் நாள் வரை பொறுங்கள்’ என கூற நினைத்து முடியாமல், “ரெண்டு மூணு வருஷம் ஆகட்டும்”, என்று கூறி அழைப்பை துண்டித்தேன்//

    class

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s