தந்தை பெரியார் – அழிக்க முடியாத ஒரு பிம்பம்

செப் 17, திராவிடர் தலைவர் பெரியாரின் பிறந்த நாள். இன்று பலருக்கும் பெரியார் என்றால், ‘பார்ப்பனரை பழிப்பவர்’, ‘நாத்திகர்’, ‘திராவிடக் கட்சிகளின் மூலமான திராவிடர் கழகத்தை நிறுவியவர்’ என்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது. பெரியாரின் அரசியலும், தொண்டும் இவைகளைத் தாண்டியது. இதைத் தெரிந்துகொள்ள பெரியாருக்கு முன் இருந்த தமிழகத்தைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் பெரியாரின் பாதிப்புகள் தமிழகத்தின் அரசியலிலும், சமூகத்திலும் எவ்வளவு எனப் புரிந்துகொள்ள முடியும். பல சிறந்த நூல்கள் உள்ளன. முகப்புத்தகத்துக்கு ஒதுக்கும் நேரத்தில் 1 சதவீத நேரம் போதும் இவரைப் பற்றி சரியாகத் தெரிந்துகொள்ள.

3% பார்ப்பனர்கள் அரசு வேலைகளிலும், மேற்படிப்புகளிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தியதை எதிர்த்து மிகப் பெரிய அளவில் குரல் கொடுத்து, இட ஒதுக்கீட்டுக்கு வழிவகை செய்தவர்கள் பெரியாரும், அவர் வழித்தோன்றல்களும்தான்.

இந்தியாவிலே தமிழர்கள் மட்டும்தான் சாதிப்பெயரை தனது பெயருடன் சேர்க்காமலிருக்கும் தைரியத்தை பெற்றிருக்கின்றனர். இதைப் பெருமையாக வேறு மாநில மக்களிடம் கூறும் பலருக்கும் (சில பார்ப்பனர்கள் கூட), இது பெரியாரினால் நடந்தது என்பது தெரிவதில்லை.

பல கோவில்களில் தாழ்த்தப்பட்டோர் உள்ளே நுழைவதற்கு நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பெரியாரின் போராட்டங்கள் உதவியிருக்கின்றன. பார்ப்பன ஆதிக்க நீதித்துறை இல்லாமலிருந்திருந்தால், கருவறைக்குள்ளும் பலர் நுழைந்திருக்க முடியும். விரைவில் தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் கருவறைக்குள் நுழைவார்கள் என நம்புகிறேன்.

இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் திராவிடர் இயக்கத்தின் பங்கைப் பற்றி நான் சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. இன்று ஏதோ இந்தப் போராட்டத்தால் தங்களது வாழ்வே போனது போல் புலம்பிக்கொண்டு இருக்கும் பலரும், இந்த போராட்டம் நடக்கவில்லையென்றால் தமிழருக்கான அடையாளத்தை இழந்திருப்போம் என்பதையும், இந்தி இல்லாத்தால்தான் தமிழர்கள் ஆங்கிலத்தில் சிறந்து விளங்குகின்றனர் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள மறுக்கின்றனர்

இங்கே அலுவலகத்தில் இட ஒதுக்கீட்டுக்கு ஆதரவாக நான் பேசினால் என்னை ஏதோ ஒரு பிற்போக்குவாதி போல் பார்க்கும் பலரும், இட ஒதுக்கீடு இல்லையென்றால் இன்றும் அவர்களின் தந்தை தொழிலைத்தான் செய்துகொண்டிருந்திருப்பர் என்பதை மறந்துவிடுகின்றனர். இவர்களெல்லாம் பெரியாரின் காலத்திற்கு கூட செல்லவேண்டியதில்லை. சற்றே கர்நாடகப் பக்கம் வந்து பார்க்கட்டும். என்னுடன் பணிபுரியும் 10 கன்னடர்களில் 9பேர் பார்ப்பனர் மற்றும் இதர மேல் சாதியினர். பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை தேடித்தான் காணவேண்டியுள்ளது இங்கே.

நேற்றைக்கு அரசியலுக்கு வந்த பலரும் பெரியாரை கன்னடர் என்றும், திராவிடர் அரசியலால்தான் தமிழர்களுக்கு எல்லாம் போனதாகவும் புலம்புவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. இதையெல்லாம் விடக் கொடுமை, ‘இந்தியை கற்கவேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்’ என முழங்கிய மபொசி போன்றோரை இவர்கள் தமிழர்களின் தலைவர் என‌ சொல்லுவதுதான்.

பெரியாரைப் பற்றி யார் என்ன சொன்னால் என்ன, பெரியார் அழிக்கமுடியாத ஒரு பிம்பம். அவரின் நடவடிக்ககள் தமிழக மக்களிடையே உண்டாக்கிய தாக்கங்கள் அப்படி. எனவே இது போன்றோரின் பேச்சுகளூக்கும் செயல்களுக்கும் பதிலடி கொடுப்பதை விடுத்து பெரியாரின் சீர்திருத்தங்கள் பலவும் தமிழர்களின் நடைமுறை வழக்காக மாறும் நாளை நோக்கி பிரயாணிப்போம். அதுதான் அவருக்கு செய்யும் உண்மையான மரியாதை. தமிழகத்தில் புற்றீசல் போல சாதிக்கட்சிகள் முளைத்து மறைமுகப் பார்ப்பனீயத்தை தூக்கிப் பிடிக்கும் இந்த காலத்தில் இதுதான் மிகவும் முக்கியமானப் பணி.

தந்தை பெரியார் – அழிக்க முடியாத ஒரு பிம்பம்

கிராமத்து பேருந்து – சில நினைவுகள்

சிறு வயதில் பேருந்தில் செல்வது என்பதே அலாதியான இன்பம். ஆனால் எங்கள் கிராமத்திலேயே 12ஆம் வகுப்பு வரை பள்ளி இருந்தால், பேருந்து பயணம் என்பது கல்லூரிக்கு போகும் வரை அரிதான ஒன்றே. 12 வயது வரை தனியாக பேருந்தில் பயணம் செய்ததில்லை நான். முதல்முறையாக தனியாக பேருந்தில் பயணம் செய்த போது ஏதோ மிகப் பெரிய சாதனை செய்ததைப் போன்ற ஒரு ஆனந்தம். இத்தனைக்கும் மிகப் பெரும் தொலைவெல்லாம் இல்லை. வெறும் 10கிமீ மட்டுமே. ஆனால் அந்த 10கிமீ தூர பயணத்தைப் பற்றி நாள் முழுக்க நண்பர்களிடம் பேச விஷயங்கள் இருந்தன.

கல்லூரிக்கு செல்ல ஆரம்பித்தது முதல் தினமும் பேருந்து பயணம் செய்யவேண்டியதாகியது. அந்த அரை மணி நேரப் பயணத்தில் பார்க்கும் நிகழ்வுகளை தனித்தனி சிறுகதைகளாகவே எழுதலாம்.

கவந்தப்பாடியில் இருந்து எங்கள் கிராமம் வழியாக பவானி செல்லும் K4. அந்த பேருந்துக்கு இரண்டு நிமிடம் முன்பு ஒரு அரசுப் பேருந்தும், இரண்டு நிமிடம் கழித்து ஒரு தனியார் பேருந்தும் இருந்ததால், இது எப்பவுமே கூட்டமில்லாமல்தான் வரும். எனவே நான்  பெரும்பாலான சமயம் இந்த பேருந்தில்தான் செல்வேன். பேருந்தின் நடத்துனர் அடிக்கடி, “என்னை வேற நல்ல ரூட்டுக்கு மாத்த மாட்டேங்கிறாங்க. இந்த ரூட்டுல பேட்டாவே வர மாட்டேங்குது” எனப் புலம்பினாலும், பஸ் பாஸுடன் ஏறும் என்னை ஒரு புன்னகையுடன் வரவேற்பார். பேருந்தை சிலநாட்கள் தவறவிட்டு, அடுத்த நாள் ஏறும் போதெல்லாம், “நேத்து ஏன் வரலை?” எனக் கேட்பார். 

சுமார் 5 வருடங்களுக்கு பிறகு இந்த முறை ஊருக்கு போயிருந்த போது அதே பேருந்தில் ஏறியபோது, அவரை மறுபடியும் சந்த்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இவ்வளவு நாளில் மறந்திருப்பார் என நினைத்தேன். என்னை பார்த்தவுடன் அதே சிநேகப் புன்னகையுடன் நலம் விசாரித்தார்.

எங்கள் கல்லூரிக்கு தினமும் பவானியில் இருந்து காலையில் சிறப்பு பேருந்து செல்லும். கல்லூரியில் படித்த நான்கு வருடங்களில் இந்த பேருந்தை தவறவிட்ட நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். சமீபத்தில் நண்பன் ஒருவனிடமிருந்து அழைப்பு. பல நாள் கழித்து திடீரென்று கூப்பிடுகிறானே என்னவென்று எடுத்தால், “மச்சான், ஊருக்கு வந்தேன் B16 பாத்தவுடனே ஞாபகம் வந்துது, அதுதான்டா கூப்பிட்டேன்” என்றான். இவனைப்போன்றே  பவானி பேருந்து நிலையத்திற்கு 8 மணிக்கு வந்து, 8:15க்கு வரும் இந்த பேருந்திற்காக காத்திருக்கும் 15நிமிடங்களில் பேசி நட்பான நண்பர்கள் பலர்.

B16  என்றவுடன் எனக்கு நினைவுக்கு வருவது அதன் நடத்துனர்களில் ஒருவர்தான். நான் சேர்ந்த முதல் வருடத்தில் இருந்து எங்களிடம் “கல்லூரி எப்படி?”, “இங்கு படித்தால் வேலை வாய்ப்புகள் எப்படி?” என்று விசாரித்த அவர், மூன்றாம் வருடத்தில் எங்களிடம் அவரது மகனை அறிமுகப்படுத்தி, “இவன் உங்க காலேஜில ஃபர்ஸ்ட் இயர் சேர்ந்திருக்கான்” என சொன்னபோது அவர் முகத்தில் தெரிந்த பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் இன்னும் என்னால் மறக்க முடியாது. ஒவ்வொரு முறை மகன் பணம் கேட்கும் போதும், முன்னால் உக்கார்ந்திருக்கும் அவனுக்கு தெரியாமல், “ஏப்ப இதுக்கு காசு கட்டணுமாமே? அப்படியா?” எனக் கேட்டுவிட்டு, தனது மகன் சொன்னது உண்மைதான் எனத் தெரியும்போது, “நான் கேட்டேன்னு அவன்கிட்ட சொல்லாதீங்க்கப்பா, வருத்தப்படுவான்” என சொல்லி நெகிழ வைப்பார்.

எங்கள் கிராமத்திலிருந்து ஈரோட்டுக்கு அரை மணி நேரத்திற்க்கு ஒரு பேருந்து புறப்படும். ஈரோட்டிற்கு வேலைக்கு செல்லும் அனைவரும் இவைகளில்தான் பயணிப்பர். இவை அனைத்தும் தனியார் பேருந்துகள் என்பதால் நடத்துனர்கள் பெரும்பாலும் இளைஞர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். கிராமத்திலிருந்து செல்லும் பல பெண்களுக்கு இவர்கள்தான் ஹீரோ. சிலபேர் தான் தினம் செல்லும் பேருந்தின் நடத்துனர்களையே திருமணமும் செய்தனர்.

இந்த பேருந்துகளில் செல்லும் நண்பர்கள் தினமும் சொல்லும் நிகழ்வுகளை வைத்து தனி திரைப்படமே எடுக்கலாம். இந்த பேருந்தில் நடத்துனராக இருக்கும் என் நண்பன் ஒருவனும் இதே போல் தன்னுடன் பேருந்தில் தினமும் கல்லூரிக்கு வந்த பெண்ணையே திருமணம் செய்துகொண்டான். எப்படிடா? எனக் கேட்டால், “தெரியல மச்சி, தினமும் என்கிட்ட டிக்கட் வாங்கறப்ப சிரிக்கும். கொஞ்ச நாளா நல்லா பேசவும் ஆரம்பிச்சிட்டோம். எல்லாரும் ஓட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அதுவே உண்மை ஆயிடுச்சு.” என்பான். காதல் என்றால் அப்படி இப்படி என உளறிக்கொட்டும் திரைப்படங்களைப் பார்த்து பழகிப்போன நமக்கு இது போன்ற எளிமையான எந்த சினிமாத்தனமும் இல்லாமல் ஜெயித்த காதல்கள் ஆச்சரியமான விஷயமாகத்தான் இருக்கும்.

ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட்டிற்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்தாலே எரிந்து விழும் நடத்துனர்களைப் பார்த்து பழகியவர்களுக்கு, நாலரை ருபாய் டிக்கெட்டிற்கு 100 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் சில்லரை கொடுக்கும் எங்களூர் நடத்துனர்கள் ஆச்சரியமானவர்களாகத்தான் தெரிவார்கள்.  சில நேரங்களில் மூணரை ருபாய்க்கு 100 ரூபாய் கொடுக்கும் போது, நாளைக்கு 7 ருபாயா கொடுப்பா எனச் சொல்லியவர்களும் உண்டு.

பேருந்தில் ஏறியவுடன் ஹெட் ஃபோன் மாட்டிக்கொண்டு பக்கத்தில் இருப்பவர் பற்றிக்கூட கவலைப்படாமல் போய்க் கொண்டிருக்கும் நிகழ்காலத்தில் இந்த நினைவுகள் எனக்கே கூட ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் இன்னமும் கிராமத்தில் உள்ள நண்பர்கள், அன்று பேருந்தில் நடந்த சம்பவங்களை விவாதித்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள். சில மனிதர்கள் எப்போதும் மாறுவதில்லை.

கிராமத்து பேருந்து – சில நினைவுகள்

திராவிடமும் தமிழ் தேசியமும்

சமீப காலமாக திராவிடர் இயக்கங்களும், பெரியாரியக் கருத்துக்களை  ஏற்றுக்கொண்டவர்களும்   தமிழ்  தேசியத்துக்கு  எதிரானவர்கள்  என்ற   மாயையை  சில  ‘தூய’  தமிழர்  அமைப்புகள்  உருவாக்கிவருகின்றன.  மேலும் இந்த அமைப்புகள் இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் ஏதோ இப்பொழுது தமிழர்கள் அனுபவிக்கும் எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் ‘திராவிடர்’ கொள்கைகள்தான் காரணம் எனவும், அதை விடுத்து தூய தமிழர் அமைப்புகளின் கொள்கைகள் மூலமாகவே தமிழர்களின் நலன்கள் காக்கப்படும் என்பது போலவும் பேசும் பொது இவர்களை நினைத்து சிரிப்பதா அழுவதா எனத் தெரியவில்லை.

இந்த அமைப்புகளை பொருத்தவரை, எவன் ஒருவனுக்கு தமிழ் தாய் மொழியாக இருக்கிறதோ அவன் மட்டுமே நட்பு கொள்ள ஏற்றவன். மற்ற ஆட்களை எல்லாம் தமிழகத்தை விட்டு வெளியேற்றிவிட வேண்டுமா என்ன?

பிறகு, ஒவ்வொரு தலைவர்களின் பின்னணியையும் ஆராய்ந்து இவர் தெலுங்குக்காரர், இவர் கன்னடிகர் எனவே இவர்களெல்லாம் நம் தலைவர்களாக ஏற்றுக்கொள்ள தகுதியில்லாதவர்கள் என்ற ஆய்வறிக்கை சமர்ப்பிக்கிறார்கள். இவர்களின் ஆய்விலிருந்து ‘தமிழ்நாடு தமிழருக்கே’ என முழக்கமிட்ட பெரியாரும் தப்பவில்லை.

சமீபத்திய நாம் தமிழர் அமைப்பின் ஆய்வறிக்கை பெரியாரின் பெயரை வெளிப்படையாக குறிப்பிடாமல், ஏதோ அவரின் கொள்கைகள்தான் நம் அனைத்து பிரச்சினைகளுக்கும் காரணம் என குறிப்பிட்டிருந்ததை அறிந்த போது, சீமான் மேல் இருந்த மரியாதை சுத்தமாக போய்விட்டது. நாம் தமிழர் அமைப்பின் ஈழத்தமிழர் ஆதரவு போராட்டங்கள் அவர்கள் மேல் ஒரு மரியாதையை ஏற்படுத்தி இருந்தது. ஆனால் சமீப காலமாக அவர்களின் நடவடிக்கைகள், இவர்களுக்கும் சிவ சேனா, MNS போன்ற அடிப்படைவாத அமைப்புகளுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை என நிரூபிக்கின்றன.

பெரியார், திராவிடர் எனக் குறிப்பிட்டது பார்ப்பனர் அல்லாத மக்களைத்தானே தவிர, அண்டை மாநில மக்களை சேர்த்துக் கொள்ளவேண்டும் என்ற பொருளில் அல்ல என்பதை பலர் எடுத்துரைத்தும் ஏன் இவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை எனத் தெரியவில்லை.

பெரியார் தமிழ் தேசியத்தை ஆதரித்தவர் என்பது பெரியாரை உண்மையிலேயெ பின்பற்றுபவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். பெரியார் சொன்ன தமிழ் தேசியத்துக்கும், இவர்கள் சொல்லும் தமிழ் தேசியத்துக்கும் வித்தியாசம் உண்டு. பெரியார் கனவு கண்ட தமிழ் தேசம் தமிழகத்தில் வாழும் அனைத்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும் சாதி, மதம் மொழி கடந்து இணைக்கும் ஒரு நாடு. ஆனால் தற்போது நாம் தமிழர் போன்ற அமைப்புகள் சொல்லும் தமிழ் தேசத்தில் தமிழர்களைத் தவிர வேறு யாருக்கும் இடமில்லை.

இதைவிடக் கொடுமையான விஷயம், சிங்களர்களை திராவிடர்கள் எனக் குறிப்பிடுவதுதான். சிங்களர்களை திராவிடர்கள் எனக் கருதமுடியாது என பல ஆய்வறிக்கைகள் தெரிவிக்கும் போது, இவர்களுக்கு மட்டும் எங்கிருந்து இப்படி ஒரு தகவல் கிடைத்தது என தெரியவில்லை.

நாம் தமிழர் அறிக்கையின்படி, இந்து மத சம்பிரதாயங்களில் மூழ்கித்திழைத்த பார்ப்பனர் உள்ளிட்டவர்களைக் கூட அவர்கள் தமிழர்கள் என்பதால் ஏற்றுக் கொள்ளலாம், ஆனால் தமிழகத்தில் வாழும் மற்ற திராவிட மொழிகளை தாய்மொழியாகவும், தமிழை வழக்கு மொழியாகவும் கொண்ட மக்களை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. இதை படித்தபோது இவர்களின் மூடத்தனத்தை இன்னும் எவ்வளவு பெரியார் வந்தாலும் திருத்தமுடியாது என்றே தோன்றுகிறது.

இவர்கள் கூறும் பழமைவாத பாசிச தமிழ் தேசத்துக்கு, இப்போதிருக்கும் இந்திய தேசமே தேவலாம். தமிழ் தேசத்தின் உண்மையான நோக்கமே ஆரிய மூடப் பழக்க வழக்கங்களான சாதி பேதங்கள், பார்ப்பன ஆதிக்கம் ஆகியவற்றை  அழித்து, அனைவருக்கும் சரிசமமான வாழ்க்கையை அழிப்பதுதான், அதற்கு பெரியாரின் திராவிடர் கொள்கைகளைத் தவிர வேறு சிறந்த வழி இல்லை என்பதை இவர்கள் எல்லாம் எப்போது உணரப் போகிறார்களோ தெரியவில்லை.

திராவிடமும் தமிழ் தேசியமும்

வழக்கு எண் 18/9

இப்படம்குறித்த எக்கச்சக்க நல்லவிதமான விமர்சனங்களால் படத்தை பார்க்கலாமென்றால், இந்த வாரம் வரை பெங்களூரில் படம் ரிலீஸாகவில்லை. சரி இதுக்கு மேலயும்காத்திருக்க வேண்டாமென்று, ஓசூரில் போய் படத்தைப் பார்க்கப்போனபோது, படம்எதிர்பார்த்த அளவுக்கு இருக்குமா என சிறிய சந்தேகத்துடன்தான் போனேன். ஆனால், படம் முடிந்து வெளியே வந்தபோது, ‘நல்லவேளை இந்த படத்தை மிஸ் பண்ணல’ என எண்ணும் அளவிற்க்கு ஒரு தரமான படத்தை அளித்திருந்தார், பாலாஜி சக்திவேல்.

ஒரு மிக எளிதாக, நாம் நடைமுறை வாழ்க்கையில் பார்க்கும் கதாப்பாத்திரங்களையும், நாளிதழ்களில் படிக்கும் செய்திகளையும் கொண்டே உலகத்தரமான படங்களைக் கொடுக்க முடியும் என்பதை Children of Heaven, White balloon போன்ற இரானியப் படங்களைப் பார்த்து வியந்திருக்கிறேன். இதை தமிழிலும் செய்ய முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார் பாலாஜி சக்திவேல்.

விளிம்பு நிலை மனிதர்களின் வாழ்க்கையும், மேல்த்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையும் இணையும் மிகச்சிறிய கோட்டை அழகாகப் பிடித்து, அனைவருக்கும் பிடித்த ஒரு படத்தைக் கொடுத்ததற்காக நிச்சயம் இயக்குனரைப் பாராட்ட வேண்டும்.

படத்தில் வரும் எல்லா நடிகர்களுமே புதுமுகங்களாக இருப்பது, கதையுடன் ஒன்றிப்போக மிகவும் உதவுகிறது. மேலும், அனைவரது அபாரமான நடிப்பு இதற்கு மேலும் மெருகூட்டுகிறது.

அது எப்படி சில படங்களுக்கு எல்லாமே அமைகிறது எனத் தெரியவில்லை. ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, இசை என அனைத்தும் சரியாக அமைந்திருந்தது இப்படத்தில். ஒரு குறை சொல்ல வேண்டுமானால், பின்னணி இசையில் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம்.

இனிமேல் ‘இளம்பெண் மீது ஆசிட் வீச்சு, இளைஞர் கைது’ என வரும் செய்திகளை படிக்கும் போதெல்லாம், வேலுவும், ஜோதியும் நினைவுக்கு வருவதைத் தவிர்க்க முடியாது. உண்மையிலேயே அப்படி ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு உலகத்தரமான படைப்பு இத்திரைப்படம்.

படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் இன்ஸ்பெக்டர் மீது ஆசிட் ஊற்றுவது படத்தில் பார்க்கும்போது நன்றாக இருந்தாலும், சற்றே நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு முரணாக இருப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை. என்னைப் பொருத்தவரை, வேலுவை சிறைக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது அந்த வண்டியின் பின்னே ஜோதி ஓடிவரும் காட்சிதான் முடிவாக அமைந்திருக்க வேண்டும். இருந்தாலும், படம் முடிந்து வெளியே வரும்போது சற்று ரிலாக்ஸாக வர அந்தக் காட்சியும் அதைத் தொடர்ந்து வரும் காட்சிகளும் உதவுகின்றன.

தமிழ் சினிமாவின் தரத்தைப் பற்றிக் கேட்பவர்களிடம் பார்க்க சொல்லக்கூடிய மிகச்சிலப் படங்களில் ஒன்று இந்த வழக்கு எண் 18/9.

வழக்கு எண் 18/9

கடவுளும் மதமும்

பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பு கொள்கைக்கு கடவுளை விட, கடவுளின் பெயரால் செய்யப்பட்ட மூடநம்பிக்கைகளும், பார்ப்பன ஆதிக்கமுமே என்பது எவருக்கும்தெரியாததல்ல. திராவிட அரசியலின் அடிநாதமே இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளை ஒழிப்பதும்தான்.

ஆனால் சமீப காலமாக ஒரு புது மாதிரியான கடவுள் மறுப்புவாதிகளை பார்க்கிறேன். பெரும்பாலும்பார்ப்பனர்களைக் கொண்ட இந்த வகை கடவுள் மறுப்புவாதிகளை முதலில் வெளியிலிருந்து பார்த்த போது, ஒருவேளை இவர்களெல்லாம்நாம் எதிர்பார்த்த சமநிலையான புதிய சமூகத்தின் முன்னோர்களோ என நினைக்கத் தோன்றியது. அவர்களிடம் இந்து மதத்தினைப் பற்றி பேசும் வரை.

இவர்களை பொருத்தவரை, இந்து மதம் என்பது வாழும் வழிமுறையாம். கடவுள் மறுப்புக்கும் இந்து மத நம்பிக்கைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லையாம். ஆனால் அதே சமயம் கிருத்துவ, இஸ்லாமிய சமயங்களை பின்பற்றுவது முட்டாள்தனமாம். இதைக் கேட்டவுடன் புதிய சமூகத்தின் மீது இருந்த நம்பிக்கை முற்றிலும் தளர்ந்தது எனக்கு.

இவர்களுக்கும் ஆர்எஸ்எஸ், இந்து முன்னணி தொண்டர்களுக்கும் பெரிதாக ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை. இவர்கள் படித்த ஆதிக்கவாதிகள் அவ்வளவுதான். இவர்களைப் போன்ற ஆட்களிடமிருந்து உண்மையான பகுத்தறிவாளிகளை இனம் காண்பது சற்றே கடினம்தான்.

கடவுளை ஒழித்தால் சாதிகளை அழித்துவிடலாம் எனத்தான் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையை கையிலெடுத்தார் பெரியார். ஆனால் இப்போதோ கடவுளைக் கூட ஒழித்துவிடலாம் ஆனால் சாதியையும் அதன் காரணியாக விளங்கும் மதத்தையும் ஒழிக்க முடியாது போல.

கடவுளும் மதமும்

எது உண்மையான பாசம்?

சென்ற வாரம் வெள்ளிக்கிழமை, உடன் வேலை செய்யும் பெண், வலையகத்தில்  ஏதோ வண்ண கயிறுகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். என்ன‌  செய்கிறாயென‌க் கேட்டபோது, ரக்ஷா ப‌ந்த‌ன் திருவிழாவ‌ன்று தன் அண்ணனுக்குக் கட்ட‌‌ப் பொருத்த‌மான‌ ராக்கியைத் தேடிக்கொண்டிருப்ப‌தாக‌ சொன்னாள்.

ஒருவழியாக ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து என்னிடம் காட்டி, ‘எப்படி இருக்கு?’ எனக் கேட்ட போது, வழக்கம்போல என் கண் முதலில் என்ன விலை என்பதைத்தான் தேடியது. $18 (இந்தியாவில் வாங்க‌, ரூ.1000) என்ற விலையைப் பார்த்ததும், சற்றே அதிர்ச்சியானேன். என்னதான் இந்த பெண்களின் அநாவசிய செலவுகள் எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், ஒரு கலர் கயிற்றுக்கு 1000 ரூபாய் செலவளிக்கும் அளவுக்கு முட்டாள்களாக இருப்பார்கள் எனத் தெரியவில்லை.

ஒரு ராக்கிக்கு எதற்கு இவ்வளவு செலவு எனக் கேட்டபோது அவர்கள் சொன்ன பதில் இன்னுமொரு அதிர்ச்சி. ‘நாம எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அதிகமா செலவு செஞ்சு ராக்கி வாங்கிக் கட்டறமோ, அவ்வள‌வு அதிக விலையில் சகோதரனிடம் பரிசு வாங்கலாம், அதனால்தான்’, இதுதான் அவர்களின் பதில். சகோதரப் பாசத்தையும்கூட ஏதோ வியாபாரம்போல பார்க்கும் இந்த மனநிலையை எண்ணி வருத்தம் அடைவதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்னால்.

எவ்வளவு பேசிப் பார்த்தும், இந்த வியாபார உலகம் அவர்களிடம் உண்டாக்கி வைத்திருக்கும் மாயத்தோற்றத்தை போக்கமுடியவில்லை. சரி எப்படியோ தொலைந்து போங்கள் எனக்கூறிவிட்டு ஊருக்கு செல்ல பேருந்து ஏறினேன்.

ஓசூரில் இருந்து சேலத்துக்கு பயணிக்கையில், பக்கத்து சீட்டில் உட்கார்த்திருந்த பையன், ‘ஏங்க‌ சேலத்தில இருந்து மதுரைக்கு பஸ் இருக்குமில்ல? இங்கிட்டு இருந்து கெளம்பிற பஸ்ஸை விட்டுட்டேன்’ எனக் கேட்டான். ஓசூரில் ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தில் தொழிலாளியாக வேலை பார்க்கிறானாம்.

டிக்கெட்டிற்கு, வழக்கமாக வாங்குவதைவிட 5 ரூ அதிகமாக (சிறப்பு பேருந்தாம், அதெப்படி கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் எல்லா பேருந்தும் சிறப்பு பேருந்தாகிறது என்பது இன்றுவரை எனக்கு புரியவில்லை) வாங்க, ‘ஒரே பஸ்ஸில ஏறாமல் மாறி போறதிலயே அதிகக் காசு போகும், இதுல ஸ்பெஷல் பஸ்ஸுன்னு இவனுங்க வேற புடுங்கறானுங்க’ எனப் புலம்பிக்கொண்டே டிக்கெட் எடுத்த அவனிடம் பேச்சு கொடுத்ததில் அவன் சொன்ன‌ சில விஷயங்கள்.

‘மூணு நாலு மாசத்துக்கு பெறவு வீட்டுக்கு போறேன். சும்மா சும்மா வீட்டுக்கு போயிட்டு வந்தா வாங்கற சம்பளம் அதுக்கே சரியா போயிடும். அப்பறம் எப்புடி நாலு காசு பாக்கிறது? இப்பயே,  பாத்து நாளாச்சு ஊருக்கு ஒருவாட்டி வந்துட்டுபோன்னு தங்கச்சி கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருந்தா(ள்), அதுதான் போயி அந்த புள்ளய பாத்துட்டு வந்துபுடுவோம்னு போயிட்டு இருக்கேன்’.

கிறுக்குத்தனமாக நான், ‘ரக்ஷா பந்தனுக்கா?’ எனக்கேட்க அவன் என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்து, ‘அப்படீன்னா?’ என்றான். தேவையில்லாமல் அதைப்பற்றி பேசி என் கிறுக்குத்தனத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பாமல் ‘ஒண்ணுமில்லை’ எனக்கூறிப் பேச்சை மாற்றினேன்.

எனக்கென்னவோ அண்ணனுக்காக 1000ரூபாய்க்கு ராக்கி வாங்கியத் தங்கையின் பாசத்தில் தெரிந்த போலித்தனம், ரக்ஷா பந்தன் என்றால் என்னவென்றே தெரியாவிடினும், அண்ணனை பார்ப்பதே மகிழ்ச்சியான விஷயமாய் எண்ணும் அந்த முகம் தெரியாத மதுரைத் தங்கையின் பாசத்தில் தெரியவில்லை.

இது போன்ற உண்மையான பாசம் கிடைக்குமென்றால் ஏழையாக இருப்பதிலும் ஒரு மகிழ்ச்சி இருக்கத்தான் செய்கிறது. பணம் பெருகப்பெருகப் போலித்தனமும் பெருகுமென்றால், அந்தப் பணத்தை ஏன் விழுந்துவிழுந்து சம்பாதிக்க வேண்டும்?

எது உண்மையான பாசம்?

அழகர்சாமியின் குதிரை

ஒரு ஹீரோ, ஒரு ஹீரோயின்,ஒரு வில்லன், ஒரு காமெடியன், காதல், சண்டை இவைகள் இல்லாமல் தமிழ் படங்கள் வருவது எப்போதாவது நடக்கும் அபூர்வமான நிகழ்வுகள், நந்தலாலா போல.

அழகர்சாமியின் குதிரையில் இவை எதுவுமே இல்லையென்று சொல்லமுடியாது. ஆனால் இவை எதையும் முக்கியமாக வைத்து கதை புனையப்படவில்லை என்பதுதான் இதன் சிறப்பு. படத்தில் ஏகப்பட்ட கதாப்பாத்திரங்கள். கதை யார் தோள்மீதும் பயணப்படவில்லை. மாறாக, அனைவரையும் தன் மிதேற்றி பயணப்பட வைக்கிறது, நம்மையும் சேர்த்து.

இந்த கதையை தேர்ந்தெடுத்ததற்காகவே சுசீந்திரனை பாராட்ட வேண்டும். இந்தப் படத்தில் எந்த ஒரு கதாப்பாத்திரத்தையும் ஹீரோ என சொல்ல முடியாது. எந்த நட்சத்திரமும் இதில் நடிக்க மாட்டார். அப்படியிருந்தும் புது முகங்களையும், அப்புக்குட்டி போன்றோரையும் வைத்துக்கொண்டு பல நட்சத்திரங்களால் தர முடியாத தரமான படைப்பொன்றை கொடுத்திருக்கிறார்.

படம் முழுக்க மெல்லியதான ஒரு நகைச்சுவையுடன் கதை நகர்கிறது. காமடிக்காக சேர்க்கப்பட்ட சூரி பெரிதாக எடுபடவில்லையெனினும், மற்றவர்கள் அனைவரும் இவரின் வேலையை நிறைவு செய்துவிடுகின்றனர்.

கோவிலுக்கு வரி வசூல் செய்யுமிடம், உள்ளூர் கோடங்கி மற்றும் மலையாள மந்திரவாதிகள் குறி சொல்லுமிடங்கள், குதிரையை காணோமென போலீஸில் புகார் கொடுக்க செல்லுமிடங்கள் என அனைத்தும் இயல்பான நகைச்சுவைக் காட்சிகள். முக்கியமாக இனிமேல் இந்த ஊரில் மழையே பெய்யாது என ஊர்த்தலைவர் சாபம் கொடுத்தவுடனே அடை மழை பெய்யுமிடம் குபீர் சிரிப்பு.

அப்புக்குட்டியின் சொந்த ஊராக காண்பிக்கப்படும் அந்த மலைக்கிராமமும், அதன் வளைந்து நெளிந்த மலைப்பாதைகளும் கொள்ளை அழகு. குதிக்குது குதிரைக்குட்டி பாடலில் அந்த கிராமத்தின் அழகை படம்பிடிப்பதில் மிகவும் சிரத்தை எடுத்திருக்கின்றனர்.

இது இளையராஜாவுக்கான கதை. இவரைத்தவிர பொருத்தமாக யாராவது இந்தப்படத்துக்கு இசையமைக்க முடியுமா என தெரியவில்லை.  மூன்றே பாடல்கள். மூன்றும் மூன்றுவிதம். அனைத்தும் அருமை. பின்னணியிசையிலும் கலக்கியிருக்கிறார் ராஜா.

ஒரு சிறுகதைக்குள், சாதி பிரச்சினை, மூட நம்பிக்கைகள், மென்மையான காதல், கிராமத்தினரின் வறுமை, வாழ்க்கை முறை என அனைத்தையும் கொண்டுவந்த பாஸ்கர் சக்தி திறமையானவர்தான். இதுபோன்ற படங்களுக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவுதான் இது போல பல நல்ல தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகளை வெண்திரையில் கொண்டுவர உதவும்.

அழகர்சாமியின் குதிரை – ஆற்றில் இறங்கும் மரக்குதிரையல்ல, துள்ளி ஓடும் நிஜக்குதிரை.

அழகர்சாமியின் குதிரை